Βασιλείου τοῦ Μεγάλου. Πολυτεκνία και Ιερωσύνη

ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, πρώτη τοῦ ἔτους, ἑορτάζουμε καὶ τὴ μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν καὶ οἰκουμενικοῦ διδασκάλου τῆς Ἐκκλησίας μας Βασιλείου τοῦ Μεγάλου.

Δὲν θὰ μιλήσουμε διεξοδικῶς γι᾽ αὐτόν. Θέλω μόνο νὰ συγκεντρώσω τὴν προσοχή σας κυρίως σὲ δύο σημεῖατοῦ βίου του.

* * *

Ποιά ἦταν ἡ πατρίδα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ὁ ὁποῖος τιμᾶται παντοῦ στὴν Ὀρθοδοξία;
Εἶνε ἡ χώρα ἐκείνη ποὺ γέννησε τοὺς περισσοτέρους καὶ μεγαλυτέρους μάρτυρες καὶ ὁμολογητὰς τῆς πίστεως, ἡ γῆ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Δὲν μεροληπτοῦμε· ἡ ἱστορία βεβαιώνει, ὅτι Μικρὰ Ἀσία καὶ Πόντος ὑπῆρξαν τὰ εὐγενέστερα μέρη τοῦ χριστιανισμοῦ. Γεννήθηκε στὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας τὸ 330 μ.Χ.. Ἐὰν πᾶμε στὰ μέρη αὐτά, ὅπου νὰ σκαλίσουμε τὰ χώματα, θὰ βροῦμε ὀστᾶ ἁγίων, ἡρώων καὶ μαρτύρων. Ἐκεῖ τάφοι, ἐκεῖ ἱερὰ λείψανα, ἐκεῖ μοναστήρια, ἐκεῖ ἀσκηταί, ἐκεῖ πατέρες καὶ διδάσκαλοι, ἐκεῖ οἱ Βασίλειοι καὶ οἱ Γρηγόριοι, ἐκεῖ τὸ ἄνθος καὶ ἡ εὐωδία τῆς πίστεως· ἕνας παράδεισος τοῦ Θεοῦ.

Γεράσιμος Ανδρεάτος - Κάλαντα Κεφαλονιάς

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ.

 

ΥΓΕΙΑ - ΕΥΤΥΧΙΑ - ΧΑΡΑ - ΔΥΝΑΜΗ - ΑΓΑΠΗ - ΕΙΡΗΝΗ - ΕΥΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ

 

ΣΕ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

 

 

 

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΘΕΡΜΑ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΤΟ ΦΙΛΟ ΣΤΑΜΑΤΗ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΣΧΕΤΙΚΟΥ "LINK" ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΑΣ. ΤΟΥ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ.

 

Βασιλόπιτα. Το έθιμο, η ιστορία και η Ορθόδοξη θρησκευτική παράδοση

Το έθιμο της Βασιλόπιτας την Πρωτοχρονιά, το κόψιμο, οι ευχές για το νέο έτος, η ιστορία της Βασιλόπιτας, οι ρίζες στην αρχαιότητα, η σχέση της κοπής με την Ορθόδοξη Θρησκευτική παράδοση και τον Μέγα Βασίλειο κ.λ.π.

Βασιλόπιτα ονομάζεται η πίτα που παρασκευάζεται σε ορισμένες χώρες από τους χριστιανούς παραμονές της Πρωτοχρονιάς και κόβεται (μοιράζεται) λίγο αφότου αλλάξει ο χρόνος.

Στην Αθήνα συνηθίζεται η λεγόμενη «πολίτικη» Βασιλόπιτα η οποία παρασκευάζεται κυρίως από αλεύρι, αυγά, ζάχαρη και γάλα, κατασκευάζεται σε διάφορα μεγέθη και είδη αλλά συνήθως είναι φουσκωτή, αφράτη και γλυκιά.

Σε άλλα μέρη επικρατούν άλλοι τρόποι κατασκευής με μπαχαρικά κ.α. Στη δυτική Μακεδονία αντί για την «πολίτικη» Βασιλόπιτα συχνά η βασιλόπιτα είναι μια τυρόπιτα ή πρασόπιτα.

Βασικό όμως κοινό γνώρισμα είναι ότι στο εσωτερικό όλων τοποθετείται νόμισμα, συνήθως κοινό όμως σε ορισμένες περιπτώσεις χρυσό (κωσταντινάτο) ή ασημένιο.

Στην ελληνική επαρχία, ανάλογα με το έθιμο, τοποθετείται στο εσωτερικό της βασιλόπιτας μικρό κομμάτι άχυρου, κληματόβεργας ή ελιάς ή, σε κτηνοτροφικές περιοχές, ένα μικρό κομμάτι τυρί, για να φέρουν καλή τύχη στην παραγωγή.

Σε άλλα μέρη, αντί αυτού κατασκευάζουν μικρό στεφάνι από κληματόβεργες που όποιος το βρει στα χωράφια θα είναι τυχερός στα σπαρτά, ή στην ελαιοπαραγωγή ή στο κρασί κλπ.

Συχνά γράφεται πάνω στη βασιλόπιτα ο αριθμός του νέου έτους, με σειρές αποφλοιωμένων αμυγδάλων ή με ζάχαρη.

Αγία Ανυσία η Οσιομάρτυς από τη Θεσσαλονίκη

 

Εορτάζει στις 30 Δεκεμβρίου εκάστου έτους.

Eις δεξιάν νύττουσι πλευράν καιρίως,

Πλευράς Aδάμ κύημα την Aνυσίαν.

Πλευρήν Aνυσίης τριακοστή έγχος ένυξεν.

Βιογραφία

Η Αγία Ανυσία, έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού (298 μ.Χ.).

Καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη και ήταν θυγατέρα γονέων ευσεβών και πολύ πλουσίων.

Όταν πέθαναν οι γονείς της, η Ανυσία στάθηκε κυρία του εαυτού της. Ούτε τα πλούτη που κληρονόμησε τη μέθυσαν, ούτε η ορφάνια της την παρέσυρε. Αλλά με φρόνηση και εγκράτεια, προσπαθούσε πάντα να μαθαίνει «τι εστίν ευάρεστον τω Κυρίω». Τι δηλαδή, είναι ευχάριστο και ευπρόσδεκτο στον Κύριο. Η ευσέβειά της αυτή, την έκανε γνωστή στους ειδωλολάτρες.

Μια φορά λοιπόν, ενώ πήγαινε στην εκκλησία, τη συνάντησε κάποιος ειδωλολάτρης στρατιώτης. Αφού την έπιασε βίαια, την έσυρε στους βωμούς των ειδώλων και την πίεζε να θυσιάσει στους Θεούς. Η Ανυσία ομολόγησε ότι πιστεύει στον Ένα και αληθινό Θεό, τον Ιησού Χριστό, και Αυτόν αγωνίζεται να ευχαριστεί κάθε μέρα. Ο στρατιώτης εξαγριωμένος, άρχισε να βλασφημεί το Θεό και τότε η Ανυσία τον έφτυσε στο πρόσωπο. Ντροπιασμένος αυτός, έσυρε το σπαθί του και διαπέρασε τα πλευρά της. Έτσι η Ανυσία, πήρε το αμαράντινο στεφάνι του μαρτυρίου.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το Απολυτίκιο της είναι το ίδιο με αυτό της Οσίας Μελάνης (31 Δεκεμβρίου). 

Μια συγκλονιστική εμπειρία: Δαιμονική επίθεση κατά του Γέροντος Αμβροσίου

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης

Το Φεβρουάριο του του 2004 επισκέφτηκα το γέροντα στο σπίτι της μονής που βρίσκεται στην Αθήνα, με καλωσόρισε η γερόντισσα, ρώτησα τι κάνει ο γέροντας πως είναι;

Αλλά η γερόντισσα μου είπε ότι ο γέροντας δεν είναι καλά..εκείνη τη στιγμή άκουσα το γέροντα να πονάει..προχώρησα στο δωμάτιο του τον είδα ξαπλωμένο στο κρεβατάκι του σκεπασμένο με μια χοντρή μάλλινη κουβέρτα, πήρα την ευχή του και τον ρώτησα:
-γέροντα τι πάθατε που πονάτε?
-σήκωσε την κουβέρτα μέχρι τα γόνατα και θα δεις!!
-έκανα όπως μου είπε και αυτό που αντίκρισα ήταν τρομακτικό!! Είδα και τα δυο του πόδια από τα γόνατα και κάτω να είναι μελανιασμένα και μαυρισμένα… ομολογώ πως δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο!!
-Γέροντα του λέω πως το πάθατε αυτό?
-Χθες το βράδυ μπήκε μέσα ένας δίμετρος με ένα τεράστιο πλατύ ξύλο και άρχισε να με βαράει στα ποδάρια..με το που είπα Παναγία μου εξαφανίστηκε από το παράθυρο.
Την προηγούμενη ημέρα είχα επιστρέψει από το Άγιον Όρος και συγκεκριμένα από τη μονή Βατοπαιδίου και είχα πάρει μαζί μου μερικές από τις κορδέλες που δίνουν οι πατέρες, που είναι περασμένες στην Αγία Ζώνη της Παναγίας μας. Πρότεινα λοιπόν στο γέροντα να του φέρω μια κορδέλα και να του την δέσω στο πόδι. Έτσι κι έγινε, μετά από μερικές ημέρες που ξαναπήγα να τον δω μου είπε πως κάθε Χριστιανός πρέπει να έχει ένα κομματάκι της κορδέλας «Αγίας ζώνης» επάνω του.
Κώστας Σ.
πηγή

http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2012/12/blog-post_10.html

Ωφέλιμη διήγηση από το Μαρτυρολόγιο

ΣΤΑ ΜΑΡΤΥΡΟΛΟΓΙΑ, που είναι γεμάτα με ολόχρυσες σελίδες ηρωικών πράξεων, διαβάζουμε την ακόλουθη συγκινητική ιστορία:

Όταν Αυτοκράτορας στη Ρώμη ήταν ο Μαξιμιανός, μαρτύρησε στην Αίγυπτο γύρω στα 304 ο Άγιος Ούαρος, νεαρός ακόμη αξιωματικός κάποιας ρωμαϊκής λεγεώνας. Σαν Χριστιανός, συνελήφθη μέσα στις φυλακές που πήγαινε κρυφά για να ανακουφίζει και να δίνει θάρρος στους μάρτυρες. Ήρθε έτσι και η δική του σειρά να χύση το αίμα του για την αγάπη του Χριστού. Στον τόπο του μαρτυρίου του βρέθηκε, σταλμένη από την Θεια Πρόνοια, μια πολύ ευσεβής χριστιανή, η Κλεοπάτρα. Ήταν χήρα, αλλά πλουσιότατη και είχε κοντά της τον μικρό μοναχογιό της. Η ευγενής κύρια παρακολούθησε με βαθύ πόνο τα σκληρά βασανιστήρια, που έκαναν στον νέο για αρνηθεί την πίστη του.

Όταν έμεινε πια άψυχο το μαρτυρικό σώμα, η Κλεοπάτρα έδωσε πολλά χρήματα στους δήμιους και το πήρε. Με μεγάλη ευλάβεια το μετέφερε στο αρχοντικό της και το έθαψε σε ένα ιδιαίτερο δωμάτιο.

Ύστερα από λίγα χρόνια, όταν βασίλεψε ο Μέγας Κωνσταντίνος και σταμάτησαν οι διωγμοί εναντίων των χριστιανών, η Κλεοπάτρα άφησε την Αίγυπτο για να γυρίσει πίσω στην πατρίδα της την Παλαιστίνη και πήρε μαζί της το λείψανο του μάρτυρος, σαν πολύτιμο θησαυρό. Εκεί ξόδεψε ένα μεγάλο μέρος από την περιούσια της και έκτισε μεγαλοπρεπέστατη εκκλησία στο όνομα του Αγίου Ουάρου και αφιέρωσε σε αυτήν το τίμιο λείψανο που φύλαγε σε ολόχρυση λάρνακα.

Ο Χριστός βρίσκεται μέσα μου πάντα (Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης).

Όταν κοινωνώ τους ανθρώπους, διηγιόταν χαρακτηριστικά άλλοτε ο μακαριστός γέροντας Ιάκωβος, ποτέ δεν κοιτάζω τα πρόσωπά τους.
Μερικές φορές όμως μου λέει ο λογισμός να τα κοιτάξω.Τότε βλέπω μερικά πρόσωπα να έχουν μορφή σκύλου, πιθήκου ή άλλων ζώων.
Είναι φοβερή η μορφή τους. Βλέπω όμως και μερικά ήρεμα και ιλαρά που μετά τη θεία μετάληψη λάμπουν σαν τον ήλιο.
Μία φορά του είπε κάποιος συλλειτουργός του: Μ’ έκαψε η θεία Κοινωνία!…
Εγώ, απάντησε ο γέροντας, δεν αισθάνθηκα να με καίει.
Αντίθετα, ζούσε τόσο έντονα τη μέθεξη του δεσποτικού Σώματος, ώστε ανακαινιζόταν ψυχικά και σωματικά.
Σήμερα που κοινώνησες, είπε σ’ ένα πνευματικό του παιδί, βλέπεις πώς αισθάνεσαι; Εγώ αισθάνομαι έτσι πάντοτε. Ο Χριστός βρίσκεται μέσα μου πάντα.

πηγή: Ένας άγιος Γέροντας, ο μακαριστός π. Ιάκωβος», εκδ. Ι.Μ.Οσίου Δαβίδ, Ευβοίας.

http://hristospanagia1.wordpress.com/2010/09/26/%CE%BF
vatopaidi.wordpress.com

http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2012/12/blog-post_5457.html

Γέροντα, γιατί πρέπει να ζητάμε από τον Θεό να μας βοηθάει ,αφού ξέρει τις ανάγκες μας;

- Γέροντα, γιατί πρέπει να ζητάμε από τον Θεό να μας βοηθάει ,αφού ξέρει τις ανάγκες μας;
- Γιατί υπάρχει ελευθερία. Και μάλιστα, όταν... πονάμε για τον πλησίον μας και Τον παρακαλούμε να τον βοηθήσει, πολύ συγκινείται ο Θεός, γιατί τότε επεμβαίνει, χωρίς να παραβιάζεται το αυτεξούσιο. Ο Θεός έχει όλη την καλή διάθεση να βοηθήσει τους ανθρώπους που υποφέρουν. Για να τους βοηθήσει όμως, πρέπει κάποιος να Τον παρακαλέσει. Γιατί, αν βοηθήσει κάποιον ,χωρίς κανείς να Τον παρακαλέσει, τότε ο διάβολος θα διαμαρτυρηθεί και θα πει: « Γιατί τον βοηθάς και παραβιάζεις το αυτεξούσιο; Αφού είναι αμαρτωλός, ανήκει σε εμένα » . Εδώ βλέπει κανείς και την μεγάλη πνευματική αρχοντιά του Θεού, που ούτε στον διάβολο δίνει το δικαίωμα να διαμαρτυρηθεί. Για αυτό θέλει να Τον παρακαλούμε, για να επεμβαίνει – και θέλει ο Θεός να επεμβαίνει αμέσως, αν είναι για το καλό μας - , και να βοηθάει τα πλάσματά Του ανάλογα με τις ανάγκες τους. Για τον κάθε άνθρωπο ενεργεί ξεχωριστά, όπως συμφέρει στον καθέναν καλύτερα.

ΠΗΓΗ :

http://eorthodoxia.blogspot.gr/2010/03/blog-post_21.html

http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2012/12/blog-post_7105.html

Σημεία του Θεού προ μεγάλων γεγονότων

Πάντοτε πίστευαν οι άνθρωποι ότι κάθε μεγάλο γεγονός, προπάντων αν είναι κακό, προσημαίνεται.
Δύο τέτοια σημεία – απλά και συμβολικά, στο βάθος πολύ πιό φοβερά και από τα τέρατα – σημειώθηκαν στο διάστημα της πολιορκίας (της Κωνσταντινούπολης).
Το ένα, σύνθετο και συνυφασμένο με τρεις φάσεις, σημειώθηκε μ έ σ α στην Κωνσταντινούπολη.
Το άλλο το είδαν οι Τούρκοι ε π ά ν ω από την Κωνσταντινούπολη.
Το πρώτο το πληροφορήθηκα, διαβάζοντας το αντίγραφο του βιβλίου του Κριτόβουλου (ιστορικός του Μωάμεθ).
Το δεύτερο μου το πληροφόρησε το Χρονικό του Σφραντζή (ιστορικός του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου).
Ο Κριτόβουλος γράφει : ” Κατά δε τας αυτάς ημέρας” (δηλαδή, λίγες μέρες πριν διατάξει και εξαπολύσει ο Μωάμεθ τη γενική επίθεση) “ξυνηνέχθη και τάδε, άπερ θεοσημείαι τινες ήσαν και προφοιβασμοί των εσομένων όσον ου τη πόλει δεινών. Προ γαρ τριών ή τεττάρων ημερών του πολέμου” (“πόλεμο” ονομάζει στο σημείο αυτό ο Κριτόβουλος τη γενική πολεμική ενέργεια) “θεοκλητούντων πάντων των εν τη πόλει ανδρών ομού τε και γυναικών, και περιερχομένων αυτήν μετά της εικόνος της θεομήτορος, αύτη των χειρών αίφνης εκπεσούσα των κατεχόντων, μηδεμίας ηστινοσούν ανάγκης ή βίας ηγησαμένης, πρηνής έπεσεν επ’ έδαφος.Πάντων ουν αναβοησάντων ευθύς και ξυνδεδραμεκότων ες ανάστασιν της εικόνος, αύτη μάλλον εβρίθη μολύβδου δίκην βαρυνομένη, ώσπερ ενισχυμένη τω εδάφει, και όλως δυσαπόσπαστος ην. Και τούτο εφ’ ικανήν ώραν εγίνετο, έως ου μετά βίας πολλής και κραυγής μεγάλης και δεήσεως πάντων οι τε ιερείς και βαστάζοντες μόλις ανέστησαν τε αυτήν και τοις των φερόντων ώμοις επέθεσαν. Τούτο παρά δόξαν γεγονός φρίκην τε πολλήν και αγωνίαν μεγίστην και φόβον πάσιν ενέβαλεν, ενόμιζον γαρ, ώσπερ δη και ην, επ’ ουδενί ξυμβόλω χρηστώ την πτώσιν ταύτην γενέσθαι.

Αριστοτέλης: επιδίωξη των τυράννων είναι να πτωχεύσουν οι πολίτες

http://misha.pblogs.gr/2012/12/aristotelhs-epidiwxh-twn-tyrannwn-einai-na-ptwheysoyn-oi-polites.html

http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2012/12/blog-post_8328.html