Πρωτ. Θεόδωρος Ζήσης - Αφιέρωμα στον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό (video 2014)
του Ηλία Τουμασάτου
Εντάξει, ας εξαιρέσουμε κάποια σπασμένα γυαλικά, κάποια βιβλία και σιντί που εκτοξεύθηκαν από τη θέση τους (πάντα ο σεισμός κυνηγάει τον πιο τσαπατσούλη, δηλαδή εμένα) και ένα μοροφίντο που ήταν από λόγου του και πιτσικάρισε λίγο παραπάνω, όπως και μια παράγκα και κάτι ξερολιθιές που μάλλον αποφάσισαν ότι ο επί γης βίος τους έχει πλέον τερματιστεί. Την καταλαβαίνω τη μάνα μου όμως. Όταν είχε γίνει ο μεγάλος σεισμός του 1953, ήταν κοριτσάκι 15 χρόνων. Είδε το σπίτι της στο Κάστρο της Άσσου να γκρεμίζεται μπροστά στα μάτια της, όπως σχεδόν όλοι οι Κεφαλονίτες τότε. Κι όχι μόνο αυτό. Μέχρι να φτιάξουν το καινούριο τους σπίτι, κάτω, στον οικισμό της Άσσου, σήκωσαν μια πρόχειρη παράγκα από πισσόχαρτο, λίγα μέτρα πέρα από το γκρεμισμένο τους σπίτι. Κι εκεί, στο πισσόχαρτο, πλάι στα ερείπια του σπιτιού της, έζησε από το 1953 μέχρι το 1968. Δεκαπέντε χρόνια. Μπήκε στο πισσόχαρτο δεκαπέντε χρόνων κι έφυγε τριάντα. Η αδελφή της έφυγε νυφούλα από τη παράγκα, εκεί έχει βγάλει τη νυφική της φωτογραφία. Γι’ αυτό ποτέ δε νευριάζω με τη μάνα μου που φοβάται τους σεισμούς.

