Θα έπρεπε η 29 Μαΐου να είναι ημέρα αργίας – εδώ κάνουμε αργία και απεργία για το τίποτε – και περισυλλογής και πένθους και αγρυπνιών και Θείας Λειτουργίας.
Γιατί να μη βαράνε όλες οι καμπάνες από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη και μέχρι τα Γιάννενα και μέχρι τη Ζάκυνθο και δεν ξέρω πού αλλού; Γιατί να μη βαράνε πένθιμα;
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ
Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα (Πράξ. στ΄ 1-7)
Ἀποσπάσματα ἀπό κήρυγμα τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ
Ἡ αὔξηση τῶν μελῶν τῆς πρώτης Ἐκκλησίας ἐπέφερε ἀναπόφευκτα καί αὔξηση τῶν ἀναγκῶν.
Οἱ Ἀπόστολοι διαπίστωσαν κάποτε ὅτι δέν ἐπαρκοῦσαν σέ ὅλο τό φάσμα τῆς ζωῆς τῶν
πιστῶν. Νά διακονοῦν δηλαδή καί τίς δύο διαστάσεις τῆς ζωῆς των, τήν πνευματική
καί τήν βιοτική.
Δέν ἀρνήθηκαν, λοιπόν, οὔτε ὑποτίμησαν οἱ Ἀπόστολοι τήν «διακονία τῶν τραπεζῶν», ἀλλά ἀναγκαστικά προέβησαν σέ καταμερισμό τῶν διακονημάτων, κρατῶντας αὐτοί τό ἔργο τῆς δικῆς τους ἀποστολῆς, τήν προσευχή (μυστήρια, λατρεία) καί τή διακονία τοῦ λόγου (κήρυγμα), τήν πνευματική διακονία.
«Θυμάστε τότε που ο ιερέας χτυπούσε την πόρτα μας αν μας έχανε την Κυριακή; Μια εποχή που η φροντίδα δεν ήταν έλεγχος, αλλά αγάπη. Η πίστη είναι σχέση, όχι καθήκον.»
Η εικόνα του
ιερέα που χτυπά την πόρτα του ενορίτη επειδή έλειψε από την Κυριακάτικη
Λειτουργία μοιάζει πλέον με σκηνή από ασπρόμαυρη ταινία ή διήγημα του
Παπαδιαμάντη.
Η απάντηση στο αν συμβαίνει σήμερα είναι σύνθετη.
Τραντάχτηκαν συθέμελα τὰ ψηλὰ βουνὰ ἀπὸ τὸ ξαφνικὸ μπουμπουνητό. Σὰν ἀπὸ στόματα μυριάδων κανονιῶν ἡ τρομερὴ βροντὴ ξεχύθηκε ἀπὸ τὰ βάθη τοῦ οὐρανοῦ, χτύπησε πάνω στὸ γυμνὸ καύκαλο τῆς ψηλότερης βουνοκορφῆς, κατρακύλησε σὰν ὕπουλο ἑρπετὸ στὴ σκιερὴ ρεματιά, κόχλασε ὑπόκωφα στὶς χαμηλὲς λοφοσειρές, σκαρφάλωσε σὰν αἴλουρος στὴν ἁπλωτὴ ράχη τῆς ὀροσειρᾶς, χύθηκε σὰν τὸ γεράκι στ’ ἀνοιχτὸ διάσελο, χαμήλωσε, ξεθύμανε, ἔσβησε…
Ὁ ἥλιος σκοτείνιασε ξαφνικά. Τὸ μαγιάτικο δειλινὸ χάθηκε αὐτοστιγμεί. Πυκνὰ μαῦρα σύννεφα σκέπασαν τὸ φωτεινὸ γαλάζιο τοῦ ἄπειρου, ἔριξαν στὴ γῆ τὴ βαρειά τους σκιά. Δυνατὸς ἀνεμοστρόβιλος, πρόδρομος καταιγίδας, σάρωσε κοιλάδες καὶ πλαγιές. Μιὰ δεύτερη βροντὴ ἀκολούθησε κατὰ πόδι τὴν πρώτη καὶ οἱ καταρράκτες τοῦ οὐρανοῦ ἄνοιξαν στὸ λεπτό. Ἡ ξαφνικὴ νεροποντὴ συνεπῆρε τὰ πάντα. Ἄνθρωποι καὶ ζῶα, σκορπισμένοι στὸ ὕπαιθρο, ὥσπου νὰ στρέψουν ἀπορημένοι τὰ κεφάλια τους, βρέθηκαν ἐντελῶς ἀκάλυπτοι κάτω στὸ ἀνελέητο, ἀπρόσμενο μαστίγωμά της. Πῶς ξέσπασε ξαφνικὰ τέτοιο κακό;
«Ὁ κρατῶν ὀργῆς,
κρείσσων τοῦ καταλαμβανομένου πόλιν» (Παρ. 16, 32)
Ἡ παρέα ἑτοιμαζόταν νὰ σκορπίσει, ὅταν ἐντελῶς ἀπροειδοποίη-τα ἔσκασε ἡ βόμβα.
- Τελευταία φορὰ ποὺ σᾶς ἀνέχτηκα! Δὲν πρόκειται νὰ τὸ ξανα-περάσω αὐτό! Θὰ τὸ σκεφτῶ πολὺ νὰ ξαναμπῶ στὴν παρέα σας!
Ἦταν ἡ Ἀνδρομάχη ποὺ μίλησε. Τὸ βλέμμα της πετοῦσε φωτιές. Τὸ πρόσωπό της ἦταν κατακόκκινο. Φάνταζε ἡφαίστειο ποὺ γύρευε νὰ ἐκραγεῖ. Ἡ παρέα σάστισε. Στράφηκαν ὅλοι ξαφνιασμένοι. Τὰ χαμόγελα πάγωσαν, οἱ χαιρετοῦρες κόπηκαν ἀπότομα. Τί σήμαινε τώρα αὐτό;
Εἶχαν περάσει ἕνα τόσο ὄμορφο ἀπόγευμα! Μεγάλη Πέμπτη σήμερα καὶ ἡ παρέα, ποὺ ἀπ’ τὴν Ἀθήνα βρέθηκε στὸ γραφικὸ χωριὸ γιὰ τὸ Πάσχα, εἶπαν νὰ χαλαρώσουν γιὰ λίγο. Ὁ καιρὸς ἦταν γλυκός. Πε-ριπλανήθηκαν στὴν ἀνθισμένη ὕπαιθρο, ἔτρεξαν στὸ πολύβουο δά-σος, χάρηκαν τὴν ἐαρινὴ συναυλία τῶν πουλιῶν. Τὸ δωρικὸ σφύριγμα τοῦ κότσυφα, τὸ πέταγμα τῶν τσαλαπετεινῶν μὲ τὰ πολύχρωμα φτερὰ καὶ τὰ παράξενα λοφία, οἱ στριγκλιὲς τῆς κίσσας, οἱ εὔθυμοι μελισσουργοί, ἡ ἀνοιξιάτικη ἀτμόσφαιρα, ἔφεραν στὶς ψυχές τους εὐφορία.
Γιά νά τόν τιμήσουνε τόν Μακρυγιάννη τόν κάναν αρχηγό τής Αστυνομίας τής Αθήνας. Αυτός ήταν υπεύθυνος για τις κλοπές κτλ.
Μια ημέρα, σ΄ ένα παζάρι ένα Σάββατο τον καλούνε, και του λέει, έλα πιάσαμε έναν κλέφτη.
Του λέει του κλέφτη:
