Γεράσιμος μοναχός Μικραγιαννανίτης, ο υμνογράφος (1905-1991)

Τον μακαριστό Γέροντα Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη τον γνώρισα όταν ήμουν στην ηλικία των 17 ετών και για πρώτη φορά τα βήματα μου έφθασαν στο

” περιβόλι της Παναγίας” τον ευλογημένο ‘Αθωνα.

Ήταν καλοκαίρι και η Αθωνική Πολιτεία εόρταζε,σύμφωνα με το πάτριο εορτολόγιο,την Κοίμηση της Θεοπρομήτορος Αγίας ΄Αννης.

Στις Καρυές ,την πρωτεύουσα του Αγίου ΄Ορους, μας συμβούλεψαν να πάμε στην Σκήτη της Αγίας ΄Αννης που πανηγύριζε κάτι που κάναμε με μεγάλη χαρά εγώ, ο αείμνηστος Δάσκαλος μου στο Δημοτικό Σχολείο και ο γιος του, που ήταν και η συντροφιά μου στο πρώτο μου ταξίδι στον ΄Αθωνα.

Με το παλιό λεωφορείο, ” αυτό που έφερε τον ΄Οθωνα στην Ελλάδα” ,’όπως έλεγαν χαριτολογώντας οι επιβάτες κατά την διαδρομή,φθάσαμε στην Δάφνη και απο εκεί με το πλοιάριο στον αρσανά της Αγίας ΄Αννης. Ανηφορίσαμε προς το ” Κυριακό “, ξεδιψάσαμε στις γάργαρες πηγές και θαυμάσαμε το υπέροχο και μοναδικό τοπίο της άγριας αλλά ευλογημένης φύσης, άγνωστο σε εμάς του κάτοικους της τσιμεντούπολης Αθήνας. Με δέος και κατάνυξη μπήκα για πρώτη φορά στον Ναό της Αγίας ΄Αννης και προσκύνησα το σεπτό λείψανό της που έχει θερμοκρασία ζωντανού οργανισμού.

Οἱ δαίμονες, ἡ κόλαση καὶ ὁ θάνατος γιὰ τὰ παιδιὰ

 

Μαγδαληνή Μοναχή

 Πῶς νὰ μιλᾶμε στὰ παιδιά μας γιὰ τοὺς δαίμονες, τὴν κόλαση καὶ τὸ θάνατο

 

Εἶναι σοβαρὸ παιδαγωγικὸ σφάλμα νὰ μιλᾶμε στὰ μικρὰ παιδιὰ μὲ κάθε λεπτομέρεια γιὰ τοὺς δαίμονες, διότι, ἂν ἕνα παιδὶ ἀκούσει μία φορὰ πῶς ἀκριβῶς εἶναι, εἶναι ἀδύνατο νὰ μὴν ἀρχίσει νὰ τοὺς φαντάζεται. Οἱ ἐνήλικες εἶναι δυνατὸν νὰ προειδοποιηθοῦν γιὰ τὸν κίνδυνο ποὺ διατρέχουν, ἂν ἀφήσουν εἰκόνες τῶν δαιμόνων νὰ εἰσβάλουν στὸ μυαλό τους, ἀλλὰ ἕνα μικρὸ παιδί, ἀκόμη κι ἂν τὸ προειδοποιήσουμε, δὲν μπορεῖ εὔκολα νὰ σταματήσει νὰ σκέπτεται κάτι ποὺ τὸ βασανίζει, καὶ αὐτὸ μπορεῖ νὰ τὸ ὁδηγήσει σὲ μία ἐπικίνδυνη πνευματικὴ κατάσταση ἤ, τὸ λιγότερο, νὰ ὑποφέρει ἀπὸ ἐφιάλτες. Ὅταν τὰ μικρὰ παιδιὰ ρωτοῦν γιὰ τὸ διάβολο ἢ γιὰ τὴν ὕπαρξη τῶν πνευμάτων τοῦ κακοῦ, εἶναι προτιμότερο νὰ μὴν κάνουμε διεξοδικὴ ἀνάλυση ἀλλὰ νὰ λέμε ὅτι δὲν πρέπει νὰ δίνουμε σ' αὐτὰ περισσότερη προσοχὴ ἀπ' ὅ,τι στὰ ὄνειρα ἢ κάτι παρόμοιο. Γενικὰ πρέπει νὰ στρέφουμε τὸ μυαλὸ τῶν παιδιῶν πρὸς τὸν Χριστό, τοὺς ἁγίους καὶ τοὺς ἀγγέλους.

 Εἶναι καλύτερα νὰ διδάσκουμε στὰ παιδιὰ τὸ χριστιανικὸ ἀγώνα χωρὶς ἄμεση ἀναφορὰ στὴ μάχη ἐναντίον τῶν δαιμόνων. Τὰ παιδιὰ μποροῦν νὰ μάθουν ἐντελῶς φυσικὰ νὰ κάνουν τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ πρὶν κοιμηθοῦν (ἐπάνω τους καὶ πάνω στὸ κρεβάτι ἢ τὸ μαξιλάρι τους) ὡς εὐλογία γιὰ τὴ νύκτα, νὰ χρησιμοποιοῦν τὴν προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ (Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ, ἐλέησόν με) ἢ νὰ μιλοῦν στὸν Κύριο καὶ τοὺς ἁγίους μὲ δικά τους λόγια, ὅποτε θέλουν. Ἔτσι ὅταν δοκιμάσουν κάποιο πειρασμὸ (π.χ. ἀπὸ φόβο ἢ ἐφιάλτες), θὰ χρησιμοποιήσουν ἐντελῶς φυσικὰ τὰ σωστὰ ὅπλα. Τὰ παιδιὰ μποροῦν νὰ κοιμοῦνται μὲ ἕνα κομποσχοίνι στὸ χέρι ἢ κάτω ἀπ' τὸ μαξιλάρι τους καὶ νὰ λένε τὴν προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ (ἔστω μόνο λίγες φορὲς στὶς καθημερινές τους προσευχές).  

  Γέροντας Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης

ένας υμνωδός από τον Άθωνα.

αρχιμανδρίτου Γεωργίου Χρυσοστόμου

Διδάκτορος Φιλολογίας
Πρωτοσυγκέλλου Ι. Μητροπ. Βεροίας

«Από το Καρούλι, ανηφορίζων προς δυσμάς, προχωρείς εις τα ανώμαλα υψώματα, κατά μήκος της μεσημβρινής παραλίας της Αγιορειτικής Χερσονήσου και, μετά ημίσειαν περίπου ώραν, φθάνεις εις το κελλίον του Μοναχού Γερασίμου Μικραγιαννανίτου, ήγουν του ανήκοντος εις την Σκήτην της Μικράς Αγίας Άννης. Ούτος ο ευλογημένος μοναχός Γεράσιμος κατάγεται από την Βόρειον Ήπειρον και ασκητεύει επί 30 έτη εις το Άγιον Όρος, κέκτηται δε παρά Θεού το χάρισμα του υμνογράφου ...».

(Απόσπασμα από προσκυνηματικό οδηγό του Αγίου Όρους, 1950).