Ο Θεός είναι μεγάλος - Συγκινητική ιστορία

Τυχαία διάβασα την ιστορία αυτή και θέλησα να τη μοιραστώ μαζί σας...

Σήμερα έχει γενέθλια ο γιος μου, κλείνει τον πρώτο του χρόνο.

Τέλη Ιουλίου τον βαφτίζουμε.

Σαν πέρυσι και λίγες μέρες πιο πριν, βρίσκομαι στη Θεσσαλονίκη όπου ζω, με τη γυναίκα ετοιμόγεννη.

Είχε άσχημη κύηση, ήταν το πρώτο μας παιδί, ήμασταν πολύ φοβισμένοι.

Ξαφνικά βαράει τηλέφωνο από Εύβοια.

Ο πατέρας μου.

ΔΥΟ ΑΓΓΕΛΟΙ ΠΟΥ ΠΕΤΟΥΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ, ΚΡΑΤΟΥΣΑΝ ΤΟ ΘΕΙΟ ΒΡΕΦΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ - Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ ΤΗΣ ΛΑΒΡΑΣ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ

Ήταν παραμονές του νέου έτους.................. Είχε προσηλωμένο το πνεύμα του με ευσεβή ενατένιση στον νηπιάσαντα Θεό, "τον οκταήμερον κατά την Μητέρα, τον άναρχον κατά τον Πατέρα". Συλλογιζόταν πόσο χαριτωμένος θα ήταν ο μικρός Ιησούς, "υπέρ πάντας τους υιούς των ανθρώπων".

Το σημάδι του Θεού

Αληθινή ιστορία

Ήταν περασμένη η ώρα την Κυριακή το βράδυ, όταν ο ιερέας του ναού αποφάσισε να τηλεφωνήσει στην πρεσβυτέρα του στο σπίτι, για να της πει ότι σε λίγο θα κινήσει για το σπίτι. Άφησε το τηλέφωνο να χτυπήσει πολλές φορές, αλλά εκείνη δεν απάντησε. 

Ο ιερέας παραξενεύτηκε, αλλά αποφάσισε να τακτοποιήσει κάποιες τελευταίες εκκρεμότητες προτού ξανατηλεφωνήσει. Όταν το έκανε ύστερα από λίγα λεπτά, εκείνη απάντησε αμέσως. 

Γιατί ο Χριστός έκανε Θαύματα;

Τα περισσότερα τα έκανε, από άπειρη συμπόνια προς τα πλάσματά Του.

Όταν στο δρόμο έβλεπε τυφλούς, παράλυτους, λεπρούς και Του φώναζαν για βοήθεια, δεν τους προσπερνούσε, τους θεράπευε. Όταν στο χώρο, όπου δίδασκε, έφερναν ασθενείς, ακόμα κι από τη σκεπή (παράλυτο Καπερναούμ), πάλι τους θεράπευε. 

Ο Χριστός προσπαθούσε πρώτα να θεραπεύσει την ψυχή του αρρώστου και μετά το σώμα. Σ’ άλλους έλεγε «μην αμαρτάνεις πλέον», και σε άλλους «η πίστη σου σε έσωσε». Στον παράλυτο της Βηθεσδά, που έγινε καλά και σήκωσε και το κρεβάτι του, του είπε: «μην αμαρτάνεις στο εξής, για να μη σου συμβεί τίποτε χειρότερο» (Ιωάν. 5,14). Στην αιμορροούσα, που θεραπεύτηκε από το άγγιγμα του ενδύματος του Χριστού, της είπε: «η πίστη σου σε έσωσε» (Ματθ. 9,22).

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΖΩΗ!

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΖΩΗ!
-παρμένο από τη Ρωσία- Ουστγιούζινα Κλαύδιγια Νικίτισνα,. ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ" 

 

Ήμουν άθεη και έβριζα πολύ και φοβερά το Θεό. Ζούσα μέσα στη ντροπή και την πορνεία και ήμουν νεκρή στη γη. Όμως ο ελεήμων Θεός δεν άφησε να χαθώ, αλλά με οδήγησε στη μετάνοια. 

 Στα1961 αρρώστησα από καρκίνο και ήμουν άρρωστη τρία χρόνια. Δεν έμενα ξαπλωμένη, παρά εργαζόμουνα και έκανα θεραπεία σε γιατρούς, ελπίζοντας να βρω θεραπεία. Τους τελευταίους έξη μήνες είχα τελείως αδυνατίσει, τόσο που ούτε νερό δεν μπορούσα να πιω. Μόλις το έπινα, αμέσως το έκανα εμετό. Τότε με πήγαν στο νοσοκομείο και επειδή ήμουν πολύ ενεργητική κάλεσαν ένα καθηγητή από τη Μόσχα και αποφάσισαν να με χειρουργήσουν.  

Μία μεταθανάτια εμπειρία ενός νέου στην Ρωσία

Τις ημέρες εκείνες έτυχε να συναντήσω στο ναό έναν εκπληκτικό, νεαρό άνδρα.

Πλησίασε τον αδερφό μου στο τέλος της Θείας Λειτουργίας και του απεκάλυψε την ασυνήθιστη ιστορία της μεταστροφής του στο Χριστό. Στεναχωριόταν πολύ από τις ατελείωτες μετακινήσεις και συζητήσεις που γίνονταν τη στιγμή που οι ιερείς μεταλάμβαναν στο ιερό και ετοιμάζονταν για την έξοδο στην Ωραία Πύλη με το Άγιο Ποτήριο, για να κοινωνήσουν οι πιστοί.

Εμφάνιση του Κυρίου μέσα σε πλοίο που ταξίδευε προς τους Αγίους Τόπους

Άλλη εμφάνιση του Κυρίου συνέβη ως εξής:

 Μια ομάδα προσκυνητών από την Ελλάδα διοργάνωσε προσκυνηματική εκδρομή στους Αγίους Τόπους. Μεταξύ αυτών ήταν και ένας ηλικιωμένος άνδρας, ο οποίος αποφάσισε να πραγματοποιήσει την  ιερή επιθυμία της ψυχής του, να προσκυνήσει τους Θεοβάδιστους Τόπους, όπου συνέβησαν όλα τα μεγάλα γεγονότα της επίγειας ζωής του Θεανθρώπου Λυτρωτού του κόσμου.

Η εκδρομή αυτή όμως γινόταν ατμοπλοϊκώς, με καράβι, και ήταν το ταξίδι πολύωρο και κουραστικό. Κουράστηκε λοιπόν ο εν λόγω προσκυνητής και γόγγυσε μέσα του. Ένας ολιγόπιστος λογισμός του έλεγε : “Τάχα ήταν ανάγκη να κάνουμε τόσο κουραστικό ταξίδι, για να πάμε στα Ιεροσόλυμα; Λες και εκεί θα δούμε τον Χριστό; Λες και θα είναι εκεί και θα μας περιμένει!”

Δεν πρόλαβε να τελειώσει ο λογισμός του και … μέσα στην καμπίνα του πλοίου παρουσιάστηκε ο Ίδιος ο Κύριος γλυκύτατος και απερίγραπτος, μέσα σε Φως και Θεϊκή δόξα! Συγκλονίστηκε ο άνδρας μπροστά σ’ αυτή τη θέα και έπεσε στα γόνατα κλαίγοντας και λέγοντας: “Συγχώρεσέ με , Χριστέ μου!… Συγχώρεσέ με!…”

ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ: ΕΙΔΑΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ.

Το περιστατικό, που περιγράφω και συμφωνεί και ο σύζυγος μου, ήταν η απαρχή για να ανοίξουμε τις καρδιές μας και να πιστέψουμε πραγματικά στον Θεό, γιατί μέχρι τότε μόνο αρνητική κριτική ασκούσαμε στους λειτουργούς του Θεού.

Ο δε σύζυγος μου υπεράσπιζε ακόμα και την άποψη ότι Θεός δεν υπάρχει. Ήταν ένα γεγονός που μας επιβεβαίωσε πόσο άδικο είχαμε, πόσο λάθος κάναμε και μας άνοιξε τα μάτια ώστε να μπορέσουμε να δούμε τον αληθινό δρόμο, τον δρόμο του Θεού.

 

«Ο γιός μας ο Σωτήρης γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1994. Είχα αποφασίσει όταν το παιδί μου συμπληρώσει σαράντα μέρες ζωής να το πάω σε εκκλησία για να πάρει την ευχή, όπως συνηθίζεται, μετά και από τις παραινέσεις των άμεσα συγγενών μας. Δεν το πήγα την ημέρα που σαράντισε, αλλά την επομένη ημέρα που ήταν Κυριακή στις 30 Οκτωβρίου 1994. Όμως, σαν αμελείς και αφελείς άνθρωποι που είμαστε, την ημέρα εκείνη ναι μεν ξύπνησα στις 7:00 η ώρα το πρωί για να το ταΐσω, αλλά μετά ξάπλωσα ξανά και μας πήρε ο ύπνος. Έτσι, σηκωθήκαμε αργότερα με τον σύζυγο μου και ετοιμαστήκαμε με την άνεση μας να πάμε στην εκκλησία. Όταν πήγαμε στην πρώτη εκκλησία, η Θεία Λειτουργία είχε τελειώσει και δεν υπήρχε κανένας Ιερέας να δώσει την ευχή στο παιδί. Φύγαμε και πήγαμε σε άλλη εκκλησία. Επισκεφτήκαμε τις εκκλησίες που γνωρίζαμε στους Δήμους, Περιστερίου, Χαϊδαρίου και Αιγάλεω, Άλλες εκκλησίες ήταν κλειστές και άλλες που "ήταν ανοικτές, είχαν φύγει οι Ιερείς. Εγώ όμως επέμενα και έλεγα στον άντρα μου ότι «Σήμερα, Κυριακή θα πρέπει να πάρει την ευχή». 

''ΜΗ ΜΙΛΑΤΕ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΦΕΥΓΟΥΝ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ"

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΧΕΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΣΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΝΑΟ, ΕΚΕΙ ΚΑΠΟΥ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΓΕΜΙΖΟΥΝ...

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΙΑ ΑΡΧΙΣΑΝ ΔΕΙΛΑ ΔΕΙΛΑ ΝΑ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΑΓΟΥΡΟΞΥΠΝΗΜΕΝΕΣ ΜΑΤΙΕΣ ΝΑ ΤΣΙΤΩΝΟΥΝ ΑΠΟ ΝΕΥΡΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΕΣΤΑΡΟΥΝ ΤΗΝ ΥΠΟΜΟΝΗ ΤΟΥΣ...

Ο ΣΕΒΑΣΜΙΟΣ ΙΕΡΕΑΣ ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΙΛΗΣΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΗ ΦΑΣΑΡΙΑ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΣΕΡΧΟΜΕΝΟΙ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΙΠΛΗΞΟΥΝ ΤΟΥΣ ΟΜΙΛΩΝΤΕΣ...

 

ΕΝΑ ΠΗΓΑΔΑΚΙ, ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΠΑΡΟΜΟΙΑΣ ΔΡΑΣΗΣ, ΣΤΗΘΗΚΕ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕ ΤΙΣ ΕΝ ΛΟΓΩ ΚΥΡΙΕΣ ΝΑ ΠΕΡΝΟΥΝ ΑΠΟ ΑΚΤΙΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΕΥΡΙΣΚΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΕΙΣΕΛΘΟΝΤΕΣ...

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΧΑΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΕΡΙΣΧΥΕΙ Η ΚΡΙΤΙΚΗ, ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΙΕΡΕΑ...

 

Ο ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΟΤΥΠΟΣ ΓΙΑ ΠΟΛΛΟΥΣ ΠΟΥ, ΕΙΤΕ ΠΡΟΣΕΡΧΟΝΤΑΙ, ΕΙΤΕ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ 

ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΡΝΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΠΙΜΕΛΩΣ ΠΡΟΒΑΛΛΟΥΝ...

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΚΑΙ Η ΜΑΓΕΙΑ .«Μια νύχτα που ο π. Γαβριήλ βρισκόταν στην Τιφλίδα, Άγγελος Κυρίου τον ξύπνησε και τον διέταξε να τον ακολουθήσει…..»

«Ο π. Γαβριήλ προσπαθούσε πάντα να μας προφυλάξει από την επήρεια του κακού με την προσευχή του αλλά και τις συμβουλές του. Έλεγε, για παράδειγμα, πως η μαγεία και η καφεμαντεία είναι δεμένες όπως το ψωμί με το ζυμάρι, ενώ έδινε πολύ μεγάλη σημασία στη δύναμη της προσευχής κι έλεγε πως είναι ένα από τα πιο ισχυρά όπλα στα χέρια του καλοπροαίρετου χριστιανού. 

— Τι νομίζετε; Το κακό, η μαγεία, δεν είναι μόνο αυτό που κάνει ο μάγος. Το κακό μπορεί να το κουβαλάει και ο απλός άνθρωπος. Μπορεί ακόμη και ο καλόπιστος. Γι' αυτό λέγε πάντοτε την προσευχή της «προϋπάντησης»:

«Κύριε ο Θεός, απάλλαξε μας από τις κακές προθέσεις και να πράξουμε εν ειρήνη το θέλημα Σου. Αμήν». Σταύρωσε και την πόρτα στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Αν υπάρχουν υποψίες ότι στο σπίτι έχουν κάνει μάγια, πρέπει να φέρουν τον 

ιερέα να διαβάσει «ευχές κατά της μαγείας» και έτσι να ευλογηθεί το σπίτι. Ο ιερέας δεν πρέπει να φέρει τον αγιασμό από την εκκλησία, αλλά να κάνει μικρό αγιασμό μέσα στο σπίτι και με αυτό να το ραντίσει. Από μόνος του όμως ο αγιασμός δεν διώχνει τη δαιμονική ενέργεια. Αλλά, αν δεν έχουν γίνει μάγια, ένας απλός αγιασμός είναι αρκετός. 

— Κήρυττα τον Χριστό όταν πέρασε από μπροστά μου ένα ανδρόγυνο που τσακωνόταν. Η καρδιά μου με οδήγησε να πάω κοντά τους. Κόντευαν να χωρίσουν. Παρακάλεσα τον νεαρό να του μιλήσω ιδιαιτέρως. Συναντηθήκαμε στο ναό και του είπα πως ξέρω ότι του έχουν κάνει μάγια, γι' αυτό και δεν μπορεί να έχει συζυγικές σχέσεις με τη γυναίκα του και πως, αν με ακούσει, θα τον βοηθήσω. Εκείνος με άκουσε. Μόνοιασε με τη γυναίκα του και έκαναν δύο παιδιά (όπως του προείπε ο Γέροντας). 

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΘΥΓΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΙΑΕΙΡΟΥ ΚΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΑΙΜΟΡΡΟΟΥΣΗΣ ΓΥΝΑΙΚΟΣ (Λουκ. 8,41-56)

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΘΥΓΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΙΑΕΙΡΟΥ

ΚΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΑΙΜΟΡΡΟΟΥΣΗΣ ΓΥΝΑΙΚΟΣ

(Λουκ. 8,41-56)

Μιχαήλ Χούλη, Θεολόγου

Αμέσως μετά τη θεραπεία από τον Ιησού του δαιμονισμένου Γαδαρηνού, που φανερώνει ότι και οι δυνάμεις του σκότους είναι υπό τον έλεγχό Του, στη σημερινή ευαγγελική περικοπή δωρίζει εκ νέου τη ζωή στη θυγατέρα του αρχισυνάγωγου Ιαείρου, αλλά και θεραπεύει χρονίως αιμορροούσα γυναίκα, αποκαλύπτοντας ότι είναι επίσης χορηγός της ζωής και μοναδικός ιατρός ψυχών και σωμάτων.

Ο άρχοντας Ιάειρος λοιπόν, που το όνομά του μεταφράζεται στα ελληνικά ως Φωτεινός, φωτίστηκε πραγματικά, και αφού πλησίασε προσκύνησε τον Χριστό ταπεινά και δημόσια, αναγνωρίζοντας Αυτόν ως απεσταλμένο του Θεού. Ο Ιησούς δεν αρνήθηκε την προσκύνηση –ενώ αργότερα ο Πέτρος θα αρνηθεί να τον προσκυνήσει ο εκατόνταρχος Κορνήλιος (Πράξ. 10,25-26) και ο άγγελος θα αρνηθεί να τον προσκυνήσει ο Ιωάννης, λέγοντάς του: «Τον Θεό να προσκυνήσεις» (Αποκ. 19,10). Έμμεσα εξάγεται έτσι ότι ο Ιησούς υπήρξε και είναι Θεάνθρωπος, αφού μόνο το Θεό επιτρέπεται να προσκυνά κανείς λατρευτικά. Ο Ιάειρος παρακάλεσε τον Ιησού να έρθει στο σπίτι του και να θεραπεύσει την μονάκριβη δωδεκαετή κόρη του, που βρισκόταν στα τελευταία της. Δεν είχε βέβαια τόση πίστη όσο ο Ρωμαίος εκατόνταρχος, που θεώρησε ότι και από μακριά μπορεί ο Ιησούς να θεραπεύσει τον ετοιμοθάνατο δούλο του (Λουκ. 7,7), αλλά δεν έπαυε ο Κύριος να αναζητεί ευκαιρίες για να τονώσει την ασθενική πίστη των ανθρώπων και δεν αρνήθηκε ποτέ αίτημα ταπεινού και πληγέντος από συμφορά ικέτη.

Σύγχρονο θαύμα της Αγίας Υπομονής

Είναι αρκετές οι εμφανίσεις της αγίας Υπομονής τα τελευταία χρόνια σε ευσεβείς και μη χριστιανούς. Επιλεκτικά καταχωρούμε ένα συμβάν που περιγράφει την θαυμαστή εμφάνιση της και θεραπεία κάποιου ασθενή.

«Η αγία Υπομονή εμφανίσθηκε ως μοναχή σε κάτοικο των Αθηνών που εργαζόταν σε ταξί. Το σταμάτησε και ζήτησε να κατευθυνθεί προς το Λουτράκι. Ο ταξιτζής είχε καρκίνο του δέρματος στα χέρια του και βρισκόταν σε μεγάλη απελπισία.

Καθ' οδόν η μοναχή που φορούσε ένα κουκούλι με κόκκινο σταυρό τον ρώτησε: «Γιατί είσαι μελαγχολικός;» και εκείνος δεν δίστασε να ομολογήσει όλη την αλήθεια. Μετά τον ρώτησε αν θέλει να τον σταυρώσει για να γίνει καλά και εκείνος δέχθηκε. Σε λίγο όμως τον έπιασε υπνηλία και παρεκάλεσε την μοναχή να σταθούνε λίγο για να μην σκοτωθούνε. Είχαν φθάσει κοντά στα διόδια και εύκολα θα έβρισκαν άλλο ταξί αν εκείνη βιαζόταν. Κάθισε στην άκρη του δρόμου και τον πήρε ο ύπνος.

Ο Άγιος Σπυρίδωνας στην Α Οικ. Σύνοδο της Νίκαιας

Λίγα γράμματα έμαθε ο άγιος Σπυρίδωνας. Τούτο, όμως, δεν τον εμπόδισε από του να προσέλθει και να λάβει μέρος στην Α' Οικουμενική Σύνοδο που συνεκάλεσε ο Μέγας Κωνσταντίνος τα 325 μ.Χ., για να αποστομώσει και καθαιρέσει τον Άρειο. Ο τρομερός αυτός αιρετικός, όπως ξέρουμε, δίδασκε ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός, αλλά δημιούργημα και πλάσμα του Θεού. Κι η αιρετική του αυτή διδασκαλία είχε προκαλέσει αληθινό σάλο κι είχε συνταράξει ολόκληρη τη Χριστιανική Εκκλησία.

Στη σύνοδο αυτή από τη μια μεριά είχε παραταχθεί ο Άρειος με τους ικανούς ρήτορες και οπαδούς του επισκόπους. Κι ήταν αυτοί ο Νικομήδειας Ευσέβιος, ο Νικαίας Θεαγένης και ο Χαλκηδόνος Μακάριος. Μαζί μ' αυτούς, με την άδεια του Βασιλιά, προσήλθαν και παρεκάθισαν στη σύνοδο και αρκετοί φιλόσοφοι ομοϊδεάτες του Αρείου και υπερασπιστές του. Ανάμεσα σ' αυτούς ξεχώριζε κι ένας Έλληνας φιλόσοφος, ο Ευλόγιος, που στη διαλεκτική τέχνη, την ευστροφία του λόγου και τα σοφίσματα εθεωρείτο ανίκητος.

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΠΟΥ ΕΒΓΑΛΕ ΑΓΙΑΣΜΑ

Στην Καλύβη Γενέσιον της Θεοτόκου, που βρίσκεται στην περιοχή της Καψάλας και υπάγεται στην Ι. Μ. Παντοκράτορος, ασκούνταν παλαιά τέσσερις πατέρες.

Ενώ η μοναχική τους ζωή πήγαινε καλά, οι τρεις πατέρες συμφώνησαν να φύγουν, να αλλάξουν Κελί, με την πρόφαση ότι το Κελί δεν είχε νερό.

Προσπαθούσαν να πείσουν και τον τέταρτο.

Εκείνος όμως δεν εδέχετο επ' ουδενί να αφήσει τη μετάνοιά του. Παρακινούσε τους πατέρες να κάνουν προσευχή όλοι μαζί, για να τους οικονομήσει ο Θεός λίγο νεράκι που το εχρειάζοντο.

Ο ίδιος συνεχώς προσευχόταν με δάκρυα να βοηθήσει ο Θεός και η κυρία Θεοτόκος για να μην αφήσουν το Κελί οι πατέρες. Οπότε ο καλός Θεός βλέποντας τον πόνο και την πίστη του αδελφού εισήκουσε τη δέησή του. 

Είδε την Παναγία η οποία του υπέδειξε πού να σκάψουν. 

Έσκαψαν πράγματι, και βρήκαν νερό που υπάρχει μέχρι σήμερα˙ το γνωστό αγίασμα του Κελιού της Γεννήσεως.

Οι μοναχοί ήταν Ρουμάνοι στην καταγωγή. Τελικώς οι τρεις έφυγαν, ενώ το όνομα του θαυμαστού αυτού μοναχού δεν είναι γνωστό σήμερα.

*Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση
Εκδόσεις Ιερόν Ησυχαστήριον
"Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος"
σελ. 339 

ΠΗΓΗ : anavaseis.blogspot.gr/ - agioritikovima.gr

Θαυμαστή μαρτυρία: είδαμε τον Άγιο Σπυρίδωνα

(Αυτή ειναι η εικόνα του Αγίου Σπυρίδωνα που μου έδωσε η γυναίκα που ήρθε στο μαγαζί μας και την οποία φυλάω ακόμη)

Το περιστατικό που περιγράφω και συμφωνεί και ο σύζυγος μου, ήταν η απαρχή για να ανοίξουμε τις καρδιές μας και να πιστέψουμε πραγματικά στον Θεό, γιατί μέχρι τότε, μόνο αρνητική κριτική ασκούσαμε στους λειτουργούς του Θεού. Ο δε σύζυγος μου υπεράσπιζε ακόμα και την άποψη ότι Θεός δεν υπάρχει. Ήταν ένα γεγονός που μας επιβεβαίωσε πόσο άδικο είχαμε, πόσο λάθος κάναμε και μας άνοιξε τα μάτια ώστε να μπορέσουμε να δούμε τον αληθινό δρόμο, τον δρόμο του Θεού. 

«Ο γιός μας ο Σωτήρης γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1994. Είχα αποφασίσει όταν το παιδί μου συμπληρώσει σαράντα μέρες ζωής να το πάω σε εκκλησία για να πάρει την ευχή, όπως συνηθίζεται, μετά και από τις παραινέσεις των άμεσα συγγενών μας. 

newΝέα Θαύματα του Αγίου Ραφαήλ.«Πέθανα και με γύρισε πίσω».

 

«Πέθανα και με γύρισε πίσω».

Προς τα τέλη Αυγούστου, η κ. Άλκηστις, από τη Μύκονο τηλεφώνησε στην Ιερά Μονή του Αγίου Ραφαήλ στο Άνω Σούλι του Μαραθώνος και ρώτησε πληροφορίες για την πρόσβαση και τη διαμονή στην περιοχή, προκειμένου να παραστεί στη Χάρη του Αγίου Ραφαήλ, στην Ιερά Πανήγυρη του Μοναστηριού της 2ας Σεπτεμβρίου. Μιλώντας στο τηλέφωνο με κάποιον από τους πατέρες, του ζήτησε να ανάψει ένα κεράκι στον Άγιο Ραφαήλ, για τον αδελφό της γυναίκας που είχε στο σπίτι της για να τη βοηθάει στις δουλειές, ο οποίος είχε πάθει εγκεφαλικό και είχε πέσει τελικά σε κώμα. Είχε μάθει ότι οι γιατροί είχαν πει ότι είναι σχεδόν αδύνατο να επανέλθει ο ασθενής και είχαν συστήσει στους συγγενείς να ετοιμάζονται για το μοιραίο. Είχαν δε επισημάνει ότι ακόμα και να επανέλθει, πράγμα εντελώς απίθανο, δεν θα μπορεί ούτε να κουνάει χέρια και πόδια, αλλά και ούτε να μιλήσει καλά-καλά και να συντονίσει τη σκέψη του, λόγω της εκτεταμένης εγκεφαλικής βλάβης. Το αποτέλεσμα ήταν όλοι οι συγγενείς του ασθενούς (μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα, όπως και ο ίδιος ο ασθενής) να είναι πολύ στεναχωρημένοι, αλλά και η κ. Άλκηστις επίσης, καθώς συμμεριζόταν τον πόνο τους.

Θαύμα του Αγίου Ραφαήλ.

 

ΛΕΓΟΜΑΙ ΜΑΡΙΑ, ΕΙΜΑΙ 50 ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΜΕΣΙΤΡΙΑ ΣΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ.
ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΙΗΓΗΘΩ ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΟΥ ΕΜΠΕΙΡΙΑ, ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΠΟΥ ΒΙΩΣΑ.

ΠΑΝΤΑ ΠΙΣΤΕΥΑ ΣΤΟΝ ΘΕΟ, ΑΠΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ, ΠΑΝΤΑ ΕΨΑΧΝΑ ΟΜΩΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΝΑ ΒΡΩ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ. ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΤΕ ΦΑΝΑΤΙΚΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΗ, ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ ΔΙΑΤΗΡΟΥΣΑ ΕΠΙΦΥΛΑΞΕΙΣ.ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΟΡΙΑΚΕΣ, ΕΙΔΙΚΑ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΕΝΑ ΑΟΡΑΤΟ ΧΕΡΙ ΜΕ ΕΣΩΣΕ ΑΠΟ ΒΕΒΑΙΟ ΘΑΝΑΤΟ ΣΕ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ.ΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ,ΤΙΣ ΑΝΑΦΕΡΑ ΣΕ ΠΟΛΥ ΛΙΓΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΟΥ, ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΟΛΟ, ΤΙΣ ΚΡΑΤΗΣΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ.
ΚΑΙ ΕΡΧΟΜΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΩ, ΜΕ ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ ΓΙΝΕΤΑΙ..
ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ... ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ. ΘΑ ΕΠΙΘΥΜΟΥΣΑ ΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΝΕΟΙ ΜΑΣ. ΓΝΩΡΙΖΩ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ, ΓΙΑΤΙ ΕΧΩ ΤΡΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΟΤΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ. ΙΣΩΣ ΤΑ ΑΠΕΙΡΑ ΑΘΕΙΣΤΙΚΑ ΜΥΝΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ, ΑΠΟ ΤΑ ΜΜΕ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΠΟΥ ΝΙΩΘΟΥΝ ΣΕ Ο,ΤΙ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΝ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΝΟΙΑΣΤΗΚΕ. ΑΣ ΣΚΕΦΤΟΥΝ ΟΜΩΣ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ..

Ο Μηχανόβιος που έγινε Μοναχός

Ζούσε την τρέλα της νεότητός του με μοτοσυκλέτα πολλών κυβικών και από ταχύτητα μέγιστη 150 χιλιόμετρα ανά ώρα πού ήταν ρυθμισμένη… μετά από μεταποίηση της μηχανής, έφτασε να τρέχει με 230 χιλιόμετρα ανά ώρα. Επιδιδόταν δε και σε αυτοσχέδιους συναγωνισμούς με άλλους παρομοίους του με μεγάλα χρηματικά στοιχήματα 400 και 500 χιλιάδες δραχμές.

Όμως ένα απόγευμα στους είδικούς δρόμους πού επέλεγαν να τρέξουν (τους υποτίθεται χωρίς μεγάλη κυκλοφορία αυτοκινήτων), κατά την ώρα ενός αυτοσχέδιου συναγωνισμού παρά την προσπάθειά του να αποφύγει ένα αυτοκίνητο, έγινε σφοδρή σύγκρουση και πετάχτηκε 10 μέτρα μακριά μέσα σε ένα χαντάκι έξω από το δρόμο.
Η μοτοσυκλέτα βεβαίως διαλύθηκε και ο ίδιος υπέστη θανάσιμα τραύματα. Τον περισυνέλεξαν και τον μετέφεραν στο νοσοκομείο. Μετά από την επιβεβαίωση των ιατρών, τον οδήγησαν κατευθείαν στο νεκροτομείο, όπου ένας νοσοκόμος – νεκροτόμος ανέλαβε να τον πλύνει και να τακτοποιήσει τα εγχυμένα σπλάχνα του προκειμένου να τον παραλάβει το γραφείο τελετών πού είχαν στείλει οι συγγενείς του.

Ο άπιστος γιατρός-Ένα θαύμα του Αι-Γιάννη του Ρώσου

Στην Λίμνη της Ευβοίας ζούσε και εργαζόταν ένας γιατρός που ονομαζόταν Μαντζώρος. Σαν γιατρός ήταν πολύ καλός, αλλά δεν πίστευε στο Χριστό και μάλιστα δεν ήθελε να ακούει συζητήσεις σχετικές με την θρησκεία και την ψυχή. Καταφερόταν εναντίον της θρησκείας και οι απόψεις του ήταν σκληροπυρηνικές στο θέμα του Χριστιανισμού.

  

Αρρώστησε λοιπόν και μάλιστα πολύ σοβαρά. Η επάρατος νόσος είχε πλησιάσει τον άπιστο γιατρό που με φρικτούς πόνους κατάλαβε την έλευσή του. Μέσα σε αφόρητους πόνους μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο της Χαλκίδας. Εκεί, λόγω της σοβαρότητας της ασθένειάς του, δεν μπορούσαν να τον νοσηλεύσουν . Τον έστειλαν λοιπόν στην Αθήνα στη κλινική «Παντοκράτωρ», που βρίσκεται στην οδό Γ΄ Σεπτεμβρίου. Εκεί υποβλήθηκε σε ακτινολογικές και χημικές εξετάσεις , οι οποίες έδειξαν ότι η επάρατος νόσος είχε προσβάλει το παχύ έντερο του γιατρού. Όταν όλη η ζωή του γιατρού ήταν στρωμένη κοινωνικά και μπορούσε να λέει και να κάνει με ευκολία ότι ήθελε ο γιατρός ήταν απόλυτος στον λόγο του για τον Χριστό και τους Αγίους. Όλα ήταν ένα καλοστημένο ψέμα για τον άπιστο γιατρό. Η μόνη αλήθεια ήταν η αμαρτία και η ασωτεία. Εκεί κατέφευγε όταν εμφανίζονταν στη ζωή του μαύρα μικρά συννεφάκια. Αλλά τώρα, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Τα μαύρα σύννεφα που είχαν επισκιάσει για καιρό τώρα τη ζωή του δεν μπορούσε να τα διώξει με την προσφιλή του μέθοδο που δεν ήταν άλλη από την αμαρτία.

Θαύματα Αγίου Ιωάννη του Ρώσου (Επιλογή)

 

επιμέλεια:πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

 

Το ιερό λείψανο του οσίου Ιωάννου του Ρώσου μεταφέρθηκε στο Νέο Προκόπι της Ευβοίας τον Οκτώβριο του 1924, από τους Πρόσφυγες, . Εκεί εγκαταστάθηκαν οι Έλληνες που ήλθαν από το Προκόπι της Μικράς Ασίας. Το 1930 άρχισε να κτίζεται εκεί ο περικαλλής ναός,  προς τιμήν του Αγίου, ο οποίος ολοκληρώθηκε μετά από πολλούς κόπους των πιστών το 1951. Τότε μεταφέρθηκε ο Άγιος στο νέο Ναό, όπου και εκεί βρίσκεται μέχρι σήμερα. Είναι ένα από τα μεγάλα προσκυνήματα της πατρίδος μας. Οι πιστοί καταφθάνουν από όλα τα μέρη του κόσμου, προσκυνούν τον Άγιο , επικαλούνται την βοήθεια του και τον ευχαριστούν για  τα τόσα θαύματα που επιτελεί .

 

Κατά την διάρκεια της ζωής του.

Κάποια περίοδο πού ο αγάς – σαν ευσεβής Μουσουλμάνος – είχε φύγει σε ιερή αποδημία – προσκύνημα στη Μέκκα, ή γυναίκα του θέλησε νά καλέ­σει σε φαγητό φίλους και γνωστούς γιά νά ευχηθούν γιά τόν ασφαλή γυρισμό και τήν καλή υγεία του αγά της. Καθώς έφερνε ή κυρία στους συνδαιτυμόνες τό γνωστό φαγητό τής Ανατολής, τό πιλάφι, στράφηκε προς τόν Ιωάννη και του είπε: «Πόση χαρά θα ένιωθε, Γιοβάν, σήμερα ο αφέντης σου, αν γευό­ταν από αυτό τό αγαπημένο του φα­γητό». Ό Ιωάννης με απλότητα ζήτησε ένα πιάτο με πιλάφι. Και με τη δύνα­μη τής αδιάκριτου πίστεως και θερμής προσευχής του τό πιάτο θαυματουρ­γικά απεστάλη στο αφεντικό του! Οι παριστάμενοι δεν πίστεψαν. Γέλασαν… Όταν όμως μετά από καιρό επέστρε­ψε ο αγάς και έφερε πίσω τό πιάτο ά­δειο με τό οικόσημο τής μωαμεθανικής του οικογενείας, τότε πείστηκαν όλοι γιά τη δύναμη τής πίστεως του άκα­κου και φιλάγαθου και φιλάνθρωπου αυτού δούλου.

    Ύστερα και από τό γεγονός αυτό, τό ζεύγος των κυρίων πίεζε περισσότερο τόν Ιωάννη νά μην κατοικεί πια στον ανθυγιεινό στάβλο και του παραχώρη­σαν δωμάτιο γιά νά ζει με αξιοπρέπεια. Αυτός όμως και πάλι – όπως και τήν πρώτη φορά – ευγενικά και σταθερά αρνήθηκε. Προτίμησε νά ζει ως ταπει­νός δούλος Ιησού Χριστού στο «ησυ­χαστήριο» πού τόσα χρόνια είχε αγα­πήσει μένοντας πιστός στα θελήματα του αγά του και στη διακονία και τις περιποιήσεις των άκακων και άλογων ζώων.