Δοξαστικό των Αίνων τής Κυριακής τής Πεντηκοστής, Ήχος Πλ.β΄. Ψάλλει ο Άρχων Πρωτοψάλτης τής Μ.τ.Χ.Ε. Παναγιώτης Νεοχωρίτης. Ζωντανή ηχογράφηση από τον πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό Αγίου Γεωργίου την Κυριακή τής Πεντηκοστής (07.06.2020).
Πηγή ηχητικού: https://www.facebook.com/watch/live/?...
Οι ψυχές των κεκοιμημένων μάς βλέπουν; Ακούνε τις προσευχές μας; Αισθάνονται την αγάπη και τον πόνο μας μετά τον θάνατο; Σε αυτή τη δυνατή και αποκαλυπτική ομιλία, ο μακαριστός π. Αθανάσιος Μυτιληναίος εξηγεί τι διδάσκει η Ορθόδοξη Εκκλησία για τις ψυχές μετά θάνατον, τη μνήμη των κεκοιμημένων και τη δύναμη της προσευχής.
Στην Κεφαλλονιά την ημέρα της Πεντηκοστής φύλλα καρυδιάς στρώνονται στο δάπεδο της εκκλησίας , ο ιερέας γονατίζει πάνω στα φύλλα και προσεύχεται, ενώ σε κάποιες εκκλησίες τα φύλλα τοποθετούνται μπροστά από την ωραία πύλη και ο ιερέας βγαίνοντας τα σπρώχνει με τα πόδια του προς το μέρος των πιστών. Οι πιστοί παίρνουν τα καρυδόφυλλα και τα βάζουν στο εικονοστάσι τους, παλαιότερα, σύμφωνα με τη παράδοση , μετά την θεία λειτουργία ο κόσμος έπαιρνε τα φύλλα καρυδιάς για Ευλογία στο σπιτικό τους!
Στις περισσότερες πόλεις και χωριά του Πόντου, την Κυριακή της Πεντηκοστής, έστρωναν το δάπεδο του ναού με φύλλα καρυδιάς.
Περισσότερο συγκινείται ο Θεός, όταν προσευχόμαστε για κεκοιμημένους, παρά για ζώντες!
Γι' αυτό η Εκκλησία έχει τα κόλλυβα, μνημόσυνα!
Από τις αρχές της χρονιάς του 1453 περίεργα συμβάντα λάμβαναν χώρα στην Κωνσταντινούπολη, που προκάλεσαν την ανησυχία των κατοίκων. Αυτοί φοβόταν ότι ο Θεός τους είχε εγκαταλείψει και ότι το τέλος της Βασιλεύουσας, αλλά και το δικό τους, πλησίαζε.
Θα έπρεπε η 29 Μαΐου να είναι ημέρα αργίας – εδώ κάνουμε αργία και απεργία για το τίποτε – και περισυλλογής και πένθους και αγρυπνιών και Θείας Λειτουργίας.
Γιατί να μη βαράνε όλες οι καμπάνες από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη και μέχρι τα Γιάννενα και μέχρι τη Ζάκυνθο και δεν ξέρω πού αλλού; Γιατί να μη βαράνε πένθιμα;
ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ ΠΡΟ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου
Μυτιληναίου
[Από τη σειρά: «Ομιλίες εις προσκυνητάς
Θεσσαλονικείς» Δ97Α’]
[Εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 13-6-1992]
Αν ο θάνατος, αγαπητοί μου, έθετε την τελική του σφραγίδα σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, τότε, θα λέγαμε, ας αρχίσομε να θρηνούμε γι΄ αυτήν την φοβερή αιχμαλωσία μας εις τον κόσμον αυτόν. Τότε μόνιμο τραγούδι μας, μόνιμο, μάλλον, ελεγείο μας, ας είναι το «Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης». Και μάλιστα όταν σήμερα, Ψυχοσάββατο προ της Πεντηκοστής, μάς ζωντανεύει αυτή η θέσις του θανάτου, η πραγματικότητα του θανάτου για να τα πούμε αυτά, τότε θα λέγαμε: «Γιατί να έρχονται νέοι άνθρωποι στον κόσμον αυτόν αφού θα πεθάνουν;».
Ἡ 29η Μαΐου, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἡμέρα σημαντική. Ἐὰν ἀνοίξουμε τὸ συναξάρι τῆς Ἐκκλησίας, θὰ δοῦμε ὅτι τὴν ἡμέρα αὐτὴ τελεῖται ἡ μνήμη δύο ἁγίων γυναικῶν οἱ ὁποῖες φέρουν τὸ ἴδιο ὄνομα· Θεοδοσία λέγεται ἡ μία, Θεοδοσία λέγεται καὶ ἡ ἄλλη.
