Η εντονότατη παρουσία του οσίου Γεωργίου στο μοναστήρι του

Μία κυρία από τις Σέρρες, αρκετούς μήνες μετά την αγιοκατάταξη του οσίου Γεωργίου, πήγε με τον σύζυγό της και μία φίλη της στο μοναστήρι για προσκύνημα. Προσκύνησαν τον τάφο, τη λάρνακα και την τιμία κάρα του. Ο σύζυγος όμως απουσίαζε την ώρα που ήλθε η κάρα στο ναό και όταν στην επιστροφή, κατά τη συζήτηση το πληροφορήθηκε, λυπήθηκε. Συμφώνησαν να πάνε σύντομα να προσκυνήσει και ο σύζυγος την αγία κάρα.

Εν τω μεταξύ προέκυψαν σοβαρά προβλήματα υγείας στον σύζυγο. Πήγαν πάλι στο μοναστήρι. Αφού προσκύνησαν τον τάφο και τη λάρνακα, στάθηκαν μπροστά στην αγία κάρα. Ο σύζυγος γονάτισε μπροστά της και παρακαλούσε τον όσιο για τα προβλήματα της υγείας του. Παρατηρούσε για αρκετή ώρα τον σταυρό που έχει σχηματισθεί στην κάρα. Ξαφνικά άρχισε να κλαίει με λυγμούς και στη συνέχεια να λέει: «Είδα τον άγιο, είδα τον άγιο…».

Παθολογία – Παθοκτονία

Οἱ ἀγωνιζόμενοι χριστιανοί, δέν εἶναι χαζοχαρούμενοι, καρπαζοεισπράκτορες, ἀφελεῖς, ἁπλοϊκοί, ἐπιπόλαιοι, ρηχοί, μουντοί, παράξενοι καί ἀφηρημένοι.

Ἄν εἶναι ἔτσι δέν εἶναι ἀληθινοί χριστιανοί. Ὁ ἀγωνιζόμενος χριστιανός εἶναι ἐλπιδοφόρος, χαρούμενος, εἰλικρινής, τίμιος, ἀτόφιος καί ταπεινός.

Τό ξεκίνημα γιά τή διόρθωση τοῦ ἑαυτοῦ μου δέν εἶναι διόλου ἐγωιστικό. Ἡ συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς μου μέ κάνει κατανυκτικό καί ὄχι φοβισμένο καί ταραγμένο.