Στην Κεφαλλονιά την ημέρα της Πεντηκοστής φύλλα καρυδιάς στρώνονται στο δάπεδο της εκκλησίας , ο ιερέας γονατίζει πάνω στα φύλλα και προσεύχεται, ενώ σε κάποιες εκκλησίες τα φύλλα τοποθετούνται μπροστά από την ωραία πύλη και ο ιερέας βγαίνοντας τα σπρώχνει με τα πόδια του προς το μέρος των πιστών. Οι πιστοί παίρνουν τα καρυδόφυλλα και τα βάζουν στο εικονοστάσι τους, παλαιότερα, σύμφωνα με τη παράδοση , μετά την θεία λειτουργία ο κόσμος έπαιρνε τα φύλλα καρυδιάς για Ευλογία στο σπιτικό τους!
Στις περισσότερες πόλεις και χωριά του Πόντου, την Κυριακή της Πεντηκοστής, έστρωναν το δάπεδο του ναού με φύλλα καρυδιάς.
Κανόνες Α΄ Οικουμενικής Συνόδου
Κανόνες τῆς ἐν Νικαίᾳ Ἁγίας καὶ Οἰκουμενικῆς Α´Συνόδου
Συνεκλήθη ὑπὸ τοῦ Αὐτοκράτορος τῶν Ῥωμαίων
Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου ἐν Νικαίᾳ τῆς Βιθυνίας (325 μ.Χ.)
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ & ΕΛΕΝΗΣ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΥΜΝΟΣ (Καισαρίου Δαπόντε)
Ἀλλ’ ἐπειδὴ ἐλέγουμουν πρότερον Κωνσταντῖνος·
λέγεται Κωνσταντῖνος δέ, καὶ ὁ πολὺς ἐκεῖνος.
Καὶ πρῶτος εἰς τοὺς εὐσεβεῖς τοὺς Βασιλεῖς καὶ μείζων·
ἄς ἀνυμνήσω καὶ αὐτόν, ἀξίως χαιρετίζων.
Χαῖρε λοιπὸν θειότατε, Ἄναξ τῆς Οἰκουμένης·
μετὰ τῆς θειοτάτης σου, ὁμοῦ μητρὸς Ἑλένης.
Χαῖρε Μέδον θεόστεπτε, κλέος τῆς ἁλουργίδος·
Πόλεως τῆς θεοστεφοῦς, κτήτωρ καὶ Βασιλίδος.
Χαῖρε ὀρθοδοξότατε, λογικόψυχε λέων·
τῶν Ὀρθοδόξων καὶ πιστῶν, Πάτερ τῶν βασιλέων.
Χαῖρε ὦ μεγαλώνυμε, μεγαλουργέ, τρισάναξ·
μεγάλως ὅν ἐδόξασε, Θεὸς μέγας παντάναξ.
Χαῖρε οὐρανοδόξαστε, ἄνθρωπε τοῦ Ὑψίστου·
ἄνθρωπε δόξα, ἄκουσμα γλυκύ, πιστοῦ, ἀπίστου.
Χαῖρε ὁ θέσει γεγονός, Υἱὸς Θεοῦ ἀξίως·
Θεοῦ Πατρὸς φύσει Υἱόν, ἠγαπηκὼς τελείως.
Χαῖρε ὁ Ἰσαπόστολος, ὁ κήρυξ ὁ μεγάλος·
Χριστοῦ τὸ Εὐαγγέλιον, κηρύξας ὡς οὐκ ἄλλος.
Χαῖρε ὁ μόνος Βασιλεύς, και ἱερεύς, συζήσας·
Θεῷ τε καὶ ἀνθρώποις τε, ὄντως εὐαρεστήσας.
Χαῖρε Χριστοῦ ὁ συνεργός, βροτῶν τῆς σωτηρίας·
τοῦ ἀμπελῶνος τοῦ Χριστοῦ, ἐργάτης εὐσεβείας.
Χαῖρε τὸ σκῆπτρον τοῦ Χριστοῦ, μετὰ Χριστὸν κρατήσας·
καὶ βασιλεύσας ἐν Χριστῷ, ὡς τὸν Χριστὸν ποθήσας.
Χαῖρε κανὼν ὁ ἀκριβής, ἀρίστης βασιλείας·
καὶ τῆς πρὸς τὸ ὑπήκοον, ἀγάπης προμηθείας.
Χαῖρε ὁ νόμους θέμενος, Χριστοῦ τῆς Ἐκκλησίας·
καὶ ὁρισμούς, θεσπίσματα, ἐν πάσῃ βασιλείᾳ.
Χαῖρε, δι’ οὗ τὸν Τίμιον Σταυρὸν μὲν προσκυνοῦμεν·
τὸν σταυρωθέντα δ’ ἐν αὐτῷ, Χριστὸν ὑπερυψοῦμεν.
Χαῖρε χαρὰ χριστιανῶν, δόξα, τιμή, καὶ γέρας·
καὶ τῶν τιμώντων σε ἀεί, ὑπέρμαχος καὶ κέρας.
Χαῖρε τὸ νῖκος πάντων ὥν, ἀξίως Κωνσταντῖνε·
τῆς νίκης χεῖρας πανταχοῦ, ἀξιωθεὶς ἐκτεῖναι.
Χαῖρε Ἁγία τοῦ Θεοῦ, Βασίλισσα Ἑλένη·
τοῦ Βασιλέως καὶ Θεοῦ, Θυγάτερ τιμημένη.
Χαίρετε Μῆτερ καὶ Υἱέ, οἱ γῆς τὴν βασιλείαν·
λαβόντες ἀψευδέστατα, διὰ τὴν οὐρανίαν.
Χαίρετε παμμακάριστοι, κἔχοντες τὴν ἀξίαν·
καὶ εἰς αὐτὴν τοῦ Οὐρανοῦ, τὴν θείαν Βασιλείαν.
Τιμώμενοι ὡς βασιλεῖς, παρὰ τῷ οὐρανίῳ·
καὶ ἀθανάτῳ Βασιλεῖ, καὶ μόνῳ αἰωνίῳ.
Μέμνησθε Ἁγιώτατοι, παντὸς τοῦ χριστωνύμου·
καὶ εὐσεβοῦς πληρώματος, κᾀμοῦ τοῦ ὁμωνύμου.
Μεγαλυνάριον.
Δεῦτε εὐφημήσωμεν οἱ πιστοί, μέγαν Κωνσταντῖνον Οἰκουμένης κλέος σεπτόν, καὶ τὴν
Βασιλίδα, Ἑλένην τὴν Ἁγίαν, Σταυρὸν ἀνευρηκότας, τὴν σωτηρίαν ἠμῶν.
Πηγή: VOUTSINASILIAS
«· ἔρχεται νύξ, ὅτε οὐδείς δύναται ἐργάζεσθαι»
Ἔρχεται ὁ μέλλων βίος, ὁπότε καταπαύουν τά ἔργα τῆς μετανοίας καί τῆς ἐργασίας
τῶν ἐντολῶν πού ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ καί ἡ προαίρεσις τοῦ ἀνθρώπου, ἐργάζονται.
Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔρχεται στήν πεσμένη ψυχή γιά νά ἀναστήσει τόν νοῦ· τότε ἡ φρόνηση καί ἡ δικαιοσύνη προϋπαντοῦν τόν Θεάνθρωπο καί Τόν ὁμολογοῦν ἐνώπιον πάντων ὅτι εἶναι τό Φῶς τό ἀληθινόν πού φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον. Πόσο μεγάλοι εἶναι οἱ οἰκτιρμοί τοῦ Θεοῦ! Πόσο κοντά εἶναι ἡ χάρη Του σέ ἐκείνους πού ἀγωνίζονται γιά τήν δόξα τοῦ ὀνόματός Του καί ὑπομένουν μέ χαρά τίς θλίψεις καί τόν σταυρό τους!
«Ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν»
Μετὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ
Κυρίου στοὺς δύο Ἀποστόλους, Κλεόπα καὶ Λουκᾶ, ἐνῶ πήγαιναν πρὸς Ἐμμαούς, ὁ
Κύριος πάλι ἐμφανίστηκε στοὺς Ἀποστόλους, γιὰ νὰ δώσῃ τὶς τελευταῖες Του ὁδηγίες.
Ἐπειδὴ αὐτοὶ πάλι ταράχτηκαν καὶ γεννήθηκαν λογισμοὶ ἀμφιβολίας, ἄν πράγματι ἀναστήθηκε,
τοὺς εἶπε: «ἴδετε τὰ χεῖρας μου καὶ τοὺς πόδας μου, ὅτι αὐτὸς ἐγὼ εἰμι·
ψηλαφήσετέ με καὶ ἴδετε» ὅτι δὲν εἶμαι ἄσαρκο πνεῦμα.
Μετὰ συνεχίζει: «Ἔτι δὲ ἀπιστούντων αὐτῶν ἀπὸ τῆς χαρᾶς καὶ θαυμαζόντων, εἶπεν αὐτοῖς: Ἔχετέ τι βρώσιμον ἐνθάδε; Οἱ δὲ ἐπέδωκαν αὐτῷ ἰχθύος ὀπτοῦ μέρος, καὶ ἀπὸ μελισσίου κηρίου. Καὶ λαβών, ἐνώπιον αὐτῶν ἔφαγεν» (Λουκ. κδ΄41-43).
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΑΤΕΡΩΝ Α΄ ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ
24 ΜΑΪΟΥ 2026
Ἀπόστολος: Πραξ. κ΄ 16-18, 28-36
Εὐαγγέλιον: Ἰωάν. ιζ΄ 1 – 13
Ἦχος: πλ. β΄.-Ἑωθινόν: Ι΄
ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ
«ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν»!
Ἡ… γνῶσις τοῦ Θεοῦ!
Ἠκούσαμεν σήμερον, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶσται, εἰς τὸ ἱερὸν Εὐαγγελικὸν ἀνάγνωσμα, τὴν τελευταίαν προσευχήν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τῆς γῆς! Ἐκεῖ εἰς τὸν κῆπον τῆς Γεθσημανῆ, καὶ ὀλίγον πρὸ τοῦ ἑκουσίου πάθους Του, δεικνύει καὶ ἀποκαλύπτει εἰς ἡμᾶς… τὴν Αἰώνιον Ζωήν! Τὴν ἀπερίγραπτον καὶ οὐρανίαν ἐκείνην ζωὴν καὶ κατάστασιν, τὴν ὁποίαν μέλλουσιν νὰ ἀπολαύσωσι καὶ βιώσωσιν, ἅπαντες οἱ ἀγαπήσαντες τὸν Κύριον ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς καὶ καρδίας των καὶ ζήσαντες κατὰ τὸ Ἅγιον Αὐτοῦ θέλημα! Τὴν Ζωὴν ἐκείνην, τὴν ἀτελεύτητον εἰς τὴν ὁποίαν, ἡ εὐφροσύνη καὶ χαρὰ τῶν δικαίων θὰ εἶναι τοιαύτη, ὥστε οἱ ἀνθρώπινοι λόγοι εἶναι πολύ… «πτωχοὶ» διὰ νὰ τὴν περιγράψωσιν!
Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ
Όλη αυτήν την περίοδο που διανύουμε τώρα, επεκτεινόμενη σε πενήντα ημέρες, εορτάζουμε την από τους νεκρούς Ανάσταση του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού, δείχνοντας με αυτήν την παράταση την υπεροχή της απέναντι στις άλλες εορτές. Αν και βέβαια αυτή η περίοδος των ημερών περιλαμβάνει και την επέτειο μνήμη της επανόδου στους ουρανούς [εννοεί την εορτή της Αναλήψεως κατά την τεσσαρακοστή από το Πάσχα ημέρα], αλλά και αυτή δείχνει την διαφορά του Αναστάντος Δεσπότου προς τους ανθρώπους εκείνους που κατά καιρούς έχουν αναβιώσει. Πραγματικά όλοι όσοι αναστήθηκαν από τους νεκρούς αναστήθηκαν από άλλους και, αφού πέθαναν πάλι, επέστρεψαν στη γη· ο δε Χριστός, αφού αναστήθηκε από τους νεκρούς, δεν κυριεύεται πλέον καθόλου από τον θάνατο· διότι μόνο Αυτός, αφού ανέστησε τον εαυτό Του την τρίτη ημέρα, δεν επέστρεψε πάλι στη γη, αλλά ανέβηκε στον ουρανό, καθιστώντας το φύραμά μας που είχε λάβει ομόθρονο με τον Πατέρα ως ομόθεο.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ
(Ἀποσπάσματα ἀπό κήρυγμα τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου
Ζήση,
ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.)
Ὁ παραλυτικός περίμενε καρτερικά 38 ὁλόκληρα χρόνια. Τόν πλησίασε ὀ Χριστός
καί τοῦ λέγει: «Θέλεις ὑγιής γενέσθαι;». Καί ὁ παραλυτικός ἀπαντᾶ: «Κύριε, ἄνθρωπον
οὐκ ἔχω ἵνα, ὅταν ταραχθῇ τό ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τήν κολυμβήθραν». Τότε ὁ Χριστός
τοῦ λέγει: «ἔγειρε, ἆρον
τόν κράβαττόν σου καί περιπάτει». Καί ἀμέσως ὁ παράλυτος σηκώθηκε δυνατός καί ὑγιής.
Τί ἔκανε αὐτός ὁ ἀσθενής ἀφοῦ ἔγινε καλά καί στάθηκε δυνατός; Τά ξέχασε ὅλα καί πῆγε στή συνέχεια νά συνεχίσει τή ζωή του;
«…, τολμήσας εἰσῆλθε πρός
Πιλᾶτον καί ἠτήσατο τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ».
Ὁ Ἰωσήφ, εὐσχήμων βουλευτής, ἔλαβε
τήν τόλμην καί παρουσιάστηκε στόν Πιλᾶτο καί ἐζήτησε τό σῶμα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ
νά Τό ἐνταφιάσει. Πραγματικά, ἁγία
γερόντισσα, ἐάν, ὅπως γιά κάθε πράγμα ὑπάρχει κατάλληλος καιρός (Ἐκκλησιαστής
3, 1) καί γιά ὅλα ὑπάρχει ὁ χρόνος, ἔτσι καί γιά τήν ἐκτέλεση τῆς ἀρετῆς πρέπει
κανείς νά ζητήσει τόν κατάλληλο καιρό καί μέ ἀνδρεία νά καταγγέλει τήν ἀδικία, ὅπου
καί ὅταν αὐτή διαπράττεται.
Αὐτό ἀκριβῶς τόλμησε νά πράξει καί ὁ ἄδολος καί ἔντιμος ἐκπρόσωπος τοῦ λαοῦ, βουλευτής, Ἰωσήφ ὁ ἀπ’ Ἀριμαθαίας. Ἄλλως τε καί τό τέλος γενικά στεφανώνει τίς ἀρχές· καί ἀπό τέλος μπορεῖ ὁποιοσδήποτε νά ἀποδείξει ἄν αὐτές οἱ ἐνέργειες εἶναι ἀγαθές καί κάθε ἕνας πού ἔχει κάνει μία ἀρχή, ἀπό τό τέλος γίνεται φανερός, ἄν ξεκίνησε μέ ἀγαθό ἤ ὄχι σκοπό.
Εν Κυθήροις τη 26η Απριλίου 2026
Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου
Θεολόγου- συγγραφέως
Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων
Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η τρίτη Κυριακή από του Πάσχα, η Κυριακή των Μυροφόρων και ονομάσθηκε έτσι, επειδή την ημέρα αυτή η αγία μας Εκκλησία καθιέρωσε να εορτάζουμε την μνήμη των αγίων μυροφόρων, ανδρών και γυναικών, εκ των οποίων οι μεν πρώτοι ανέλαβαν να αποκαθηλώσουν και να ενταφιάσουν το πανάγιον σώμα του Κυρίου μας από τον Σταυρό το εσπέρας της μεγάλης Παρασκευής, οι δε μυροφόρες γυναίκες ήρθαν λίαν πρωΐ της μιάς Σαββάτων, δηλαδή την Κυριακή του Πάσχα, στον τάφο του Κυρίου μας, για να μυρώσουν το πανάγιο σώμα Του, αλλά βρήκαν τον τάφο κενό, διότι ο Κύριός μας είχε ήδη αναστηθεί. Το ευαγγελικό ανάγνωσμα, που ακούσαμε προηγουμένως, είναι μια περικοπή από το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, στην οποία ο ευαγγελιστής περιγράφει ακριβώς αυτά τα γεγονότα. Το δε αποστολικό μια περικοπή από το 6ο κεφάλαιο των Πράξεων των Αποστόλων.
ΚΑΤΑΡΡΙΠΤΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΠΕΡΙ ΑΛΛΟΙΩΣΗΣ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ
Τὴν εἴδηση αὐτὴ τὴν διαβάσαμε ἀρχικὰ στὴν ἐφημερίδα Sportime καὶ πίσω ἀπὸ τὸν ἔντονο τίτλο ὑπάρχει μιὰ πραγματικὴ ἐπιστημονικὴ ἐξέλιξη, ἡ ὁποία δὲν μπορεῖ νὰ περάσει ἀπαρατήρητη, διότι δὲν πρόκειται γιὰ ἁπλὴ ἀνακάλυψη, ἀλλὰ γιὰ ἕνα ἀκόμη πλῆγμα σὲ μιὰ ἰδεολογία δεκαετιῶν ποὺ ἐπιμένει ὅτι ἡ Ἁγία Γραφὴ «παραποιήθηκε». Στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Γλασκώβης, σὲ συνεργασία μὲ τὸ Early Manuscripts Electronic Library, πραγματοποιήθηκε μιὰ ἔρευνα πάνω σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικὰ χειρόγραφα τῆς Καινῆς Διαθήκης, τὸν Codex Coislinianus. Ὁ κώδικας αὐτός, τοῦ 6ου αἰῶνα, περιέχει ἐπιστολὲς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου καὶ ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ μνημεῖα τῆς πατερικῆς παράδοσης, ἐνῷ τὸ ἰδιαίτερο στοιχεῖο εἶναι ὅτι μεγάλο μέρος του εἶχε χαθεῖ ἢ εἶχε καταστεῖ μὴ ἀναγνώσιμο ἐπειδὴ ἡ περγαμηνὴ ἐπαναχρησιμοποιήθηκε, κάτι ποὺ ἀποτελοῦσε μιὰ συνηθισμένη πρακτικὴ στὸν Μεσαίωνα.
Μια επιστημονική ανακάλυψη που προκαλεί ρίγος - Το
Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης ανέκτησε τα απαράλλακτα λόγια του Παύλου από τον 6ο
αιώνα μ.Χ.
Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης
Κάθε φορά που η επιστημονική έρευνα φέρνει στο φως νέα ιστορικά στοιχεία για τον Χριστιανισμό, δεν γίνεται να μην κατακλυστείς από θαυμασμό για την απόλυτη αξιοπιστία της Αγίας Γραφής. Η θεοπνευστία και η πιστότητα του τελειότερου βιβλίου που γνώρισε ποτέ ο κόσμος, είναι μια συναρπαστική αλήθεια που δεν παύει ποτέ να συγκινεί τις ευσεβείς ψυχές.
«Θυμάστε τότε που ο ιερέας χτυπούσε την πόρτα μας αν μας έχανε την Κυριακή; Μια εποχή που η φροντίδα δεν ήταν έλεγχος, αλλά αγάπη. Η πίστη είναι σχέση, όχι καθήκον.»
Η εικόνα του
ιερέα που χτυπά την πόρτα του ενορίτη επειδή έλειψε από την Κυριακάτικη
Λειτουργία μοιάζει πλέον με σκηνή από ασπρόμαυρη ταινία ή διήγημα του
Παπαδιαμάντη.
Η απάντηση στο αν συμβαίνει σήμερα είναι σύνθετη.
Λάμπρος Κ. Σκόντζος
Σύμφωνα με το Βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, η
νεαρά Εκκλησία των Ιεροσολύμων αύξανε αλματωδώς.
Η Κυριακή των Μυροφόρων είναι αφιερωμένη, εκτός από τους αγίους και τις αγίες Μυροφόρους, οι οποίοι επιμελήθηκαν για την θεόσωμη αποκαθήλωση και ταφή του Κυρίου μας, και στους επτά Διακόνους της πρώτης Εκκλησίας.
Λάμπρος Κ. Σκόντζος
Την τρίτη Κυριακή από του Πάσχα η Αγία μας
Εκκλησία τιμά την σύναξη των αγίων Μυροφόρων, ανδρών και γυναικών και μαζί τη
σύναξη των αγίων Επτά Διακόνων
Την τρίτη Κυριακή από του Πάσχα η Αγία μας Εκκλησία τιμά την σύναξη των αγίων Μυροφόρων, ανδρών και γυναικών και μαζί τη σύναξη των αγίων Επτά Διακόνων. Η μνήμη των δευτέρων φέρνει στο νου μας
το αγιασμένο κλίμα της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας, την σημαντικότερη προφανώς
ιστορική περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας, καθότι τότε έδυε ένας πεπαλαιωμένος
και απόλυτα χρεοκοπημένος κόσμος και ανέτειλε ένας νέος, εύρωστος, ελπιδοφόρος
και ανθρώπινος.
Οι άγιοι Επτά Διάκονοι ενσαρκώνουν το κοινωνικό μήνυμα της χριστιανικής μας πίστεως, και την διακονική διάσταση της Εκκλησίας μας, η οποία υπηρετεί τον όλο ψυχοσωματικό άνθρωπο, σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του, συνεχίζοντας το υπέρτατο διακονικό έργο του Σωτήρα μας Χριστού, ο Οποίος «ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι, και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών» (Μαρκ.10,45).
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του
μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 6-5-2002]
Σήμερα, αγαπητοί μου, έχουμε την μνήμην
του αγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου. Τον αγαπούμε πάρα πολύ. Η Εκκλησία μας τον τιμά
πάρα πολύ. Και όταν
μάλιστα ακούει από το τροπάριόν του τις εξής θέσεις: «Ἀσθενούντων ἰατρός· τροπαιοφόρε μεγαλομάρτυς Γεώργιε,
πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν», τότε αισθάνεται θαυμάσια η Εκκλησία, οι
Χριστιανοί. Ναι. «Ἀσθενούντων ἰατρός». Ας δοξάσουμε, λοιπόν, τον Θεό, γιατί έδωσε το χάρισμα της θεραπείας στους
αγίους Του, για να γινόμαστε καλά. Και οι Χριστιανοί, όπως σας είπα, όταν αισθάνονται μία τέτοια
χάριν σε κάποιον άγιον, τον τιμούν πολύ και τρέχουν, για να γιατρευτούν.
Μετά το ένδοξον μαρτύριον του αγίου Γεωργίου, που έγινε το 303, μετά Χριστόν βέβαια, χτίστηκε μεγαλοπρεπής ναός στη Λύδδα της Παλαιστίνης και μεταφέρθηκε εκεί το άγιον λείψανό του. Από τότε αναρίθμητα θαύματα έγιναν εκεί. Έτσι εξηγείται γιατί κι εμείς σήμερα, ύστερα από τόσους αιώνες, ερχόμαστε να τιμήσουμε τον άγιο και να ζητήσουμε την θεραπεία των ασθενειών μας, όπως ήδη σας το είπα.
Οι μεγάλοι διδάσκαλοι της Εκκλησίας και του Γένους Μακάριος Νοταράς, Νικόδημος Αγιορείτης και Αθανάσιος Πάριος, που έζησαν και έδρασαν τον 18ον αιώνα και στις αρχές του 19ου, αποτελούν μία νέα τριάδα μεγίστων φωστήρων, όπως οι παλαιοί Τρεις Ιεράρχαι, τηρουμένων βεβαίως των αναλογιών και λαμβανομένων υπ' όψιν των ιστορικών συγκυριών στις οποίες έζησαν με τις διαφορές και τις ομοιότητες. Σ' αυτούς προστίθεται και ο Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης, πρωτουργός χρονικά του κινήματος, όχι όμως με την προσφορά και δραστηριότητα που οι τρεις άλλοι επέδειξαν στη συνέχεια, η οποία άλλωστε ήταν και η αιτία να συγκαταριθμηθούν στη χορεία των αγίων. Ονομάσθηκαν ειρωνικά Κολλυβάδες από τους αντιπάλους τους στο Άγιο Όρος, εξ αιτίας του ότι αντέδρασαν στην αντιπαραδοσιακή μεταφορά της τελέσεως των μνημοσυνών από το Σάββατο στην Κυριακή, γιατί ορθά και δίκαια εξετίμησαν ότι προσβάλλεται έτσι ο αναστάσιμος και πανηγυρικός χαρακτήρ της ημέρας.
Η εικόνα αυτή δείχνει πως ο θάνατος του Χριστού διέλυσε τη δύναμη του θανάτου. Ο απόστολος Πέτρος γράφει ότι ο Χριστός κήρυξε του Ευαγγέλιο και στους νεκρούς (Α΄ Πέτρ. 4, 6). Ο Χριστός με την κάθοδό Του στον Άδη, όπου πήγαιναν οι ψυχές των δικαίων και των αδίκων και ζούσαν στο σκοτάδι, έφερε το θείο φως. Όσες ψυχές ήταν δίκαιες, αναστήθηκαν και ανέβηκαν με το Χριστό στον πνευματικό κόσμο κοντά στο Θεό, και προγεύονται τον Παράδεισο. Ο Ματθαίος γράφει ότι με το θάνατο του Χριστού πολλά μνημεία άνοιξαν και μετά την ανάστασή Του πολλοί πεθαμένοι άγιοι της Παλαιάς Διαθήκης αναστήθηκαν και εμφανίσθηκαν σε πολλούς (27, 52-53). Γι’ αυτό στην εικόνα έχουμε το Χριστό να σηκώνει από τους τάφους τον Αδάμ και την Εύα κι όλους τους δικαίους της Παλαιάς Διαθήκης.
Ο Ἀδάμ ὁ πρωτοδημιούργητος καί πρωτόπλαστος καί πρωτόθνητος πού βρισκόταν δεμένος γερά καί βαθύτερα ἀπό ὅλους, ἄκουσε τά βήματα τοῦ Κυρίου, πού ἐρχόταν στούς φυλακισμένους καί ἀμέσως ἀνεγνώρισε τήν φωνή Του, καθώς ἐπερπατοῦσε μέσα στή φυλακή. Στράφηκε τότε πρός ὅλους τούς ἐπί αἰῶνες συγκρατουμένους του καί τούς φώναξε: Ὦ φίλοι μου! Ἀκούω νά πλησιάζη σ᾿ ἐμᾶς ὁ ἦχος τῶν βημάτων Κάποιου. Ἐάν πραγματικά μᾶς ἀξίωσε νά ἔρθη ἕως ἐδῶ, τότε εἴμαστε ἐλεύθεροι! Ἐάν τόν ἰδοῦμε ἀνάμεσά μας, σωθήκαμε ἀπό τόν Ἅδη!
