Από το 1952 γνώριζαν τι θα συμβεί στην Ελλάδα!

Διαβάσαμε ένα άρθρο και μας έκανε τεράστια εντύπωση.Το τελευταίο καιρό πολλοί ανακαλύπτουν τη διαχρονική γραφή ποιημάτων και άρθρων,όμως όταν έπεσε το συγκεκριμένο στην αντίληψή μας δε το πιστεύαμε το πόσο «μέσα» έπεσε στις προβλέψεις του ένας άνθρωπος ΤΟ 1952…

Το Τούβλο

 

Ένας νεαρός και επιτυχημένο στέλεχος εταιρείας, οδηγούσε τη νέα του τζάγκουαρ κάπως γρήγορα σε μία γειτονιά όχι και τόσο καλόφημη.
Πρόσεχε μην τυχόν κανένα παιδάκι ξεπροβάλει απότομα ανάμεσα από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.
Κάποια στιγμή πιστεύοντας πως είδε κάτι να κινείται επιβράδυνε, αντί όμως να εμφανιστεί κάποιο παιδάκι, ένα τούβλο χτύπησε με δύναμη την πλαϊνή πόρτα της τζάγκουάρ του. Φρέναρε απότομα και κάνοντας όπισθεν κατευθύνθηκε στο σημείο που το τούβλο είχε ριχτεί.

Περί Ελεημοσύνης... Στα μάτια του Θεού είναι μέγας.

 

Άγιος Νήφων Κωνσταντιανής.

" Κάποτε που βάδιζα με τον άγιο στην πλατεία της πόλεως, βλέπω δεξιά μου έναν άνθρωπο κάτι να ψιθυρίζει. Τον ακολουθούσαν πολλοί φτωχοί ζητώντας του βοήθεια. Κι εκείνος κάνοντας τάχα ότι τους διώχνει, τους έβαζε στο χέρι την ελεημοσύνη του. Έτσι κρυβόταν από τους ανθρώπους. Μόλις το πρόσεξα, σκούντησα τον όσιο και του είπα για την αρετή του ανθρώπου αυτού. Κι εκείνος μού λέει:

- Στα μάτια του Θεού είναι μέγας. Τον ξέρω, γιατί αρκετές φορές βρεθήκαμε μαζί.

Ύστερα από μερικές ημέρες τον ρώτησα σχετικά με αυτή την αρετή και μου διηγήθηκε ένα παράδοξο θαύμα.

- Ήμουνα τότε, μού είπε, μικρό παιδί, δώδεκα χρονών περίπου, και είχα πάει στην εκκλησία του αποστόλου Θωμά να προσευχηθώ. Βρήκα εκεί ένα γέροντα να διδάσκει το λαό. Μεταξύ άλλων, μίλησε και για την ελεημοσύνη. Είπε ότι αυτός που δίνει κάτι στους φτωχούς είναι σαν να το καταθέτει στα χέρια του Κυρίου. Όταν το άκουσα αυτό παραξενεύθηκα και κατέκρινα τον άνθρωπο του Θεού ότι ήταν ψεύτης. Γιατί έλεγα μέσα μου: αφού ο Κύριος είναι στους ουρανούς στα δεξιά του Πατέρα του, πώς θα βρεθεί στη γη, για να πάρει αυτά που δίνουμε στους φτωχούς;

Φτιάχνω Πρόσφορο!

Ποιός πρέπει νά ζυµώνει τό πρόσφορο γιά νά προσφερθεῖ στό Ναό γιά τή Θεία Εὐχαριστία; Κάθε χριστιανός βαπτισµένος ἔχει τό τιµητικό αὐτό προνόµιο. Πρέπει ὅµως νά ἀγωνίζεται νά κρατεῖ τόν ἑαυτό του σέ καθαρότητα, γιά νά κάνει τό ἱερό αὐτό ἔργο, νά ζυµώνει καί νά προσφέρει τό πρόσφορο γιά τό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Τό ζύµωµα τοῦ προσφόρου εἶναι ἡ ἀρχή τῆς Θείας Λειτουργίας γιʼ αὐτό καί ὁ χριστιανός ἤ ἡ χριστιανή πού ζυµώνει τό πρόσφορο πρέπει νά προσεύχεται τήν ὥρα ἐκείνη. Τό πρόσφορο ἔχει ἰδιαίτερο συµβολισµό γιά ἐµᾶς τούς χριστιανούς. Συµβολίζει τήν ἑνότητά µας, τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας µας. Γιατί ὅπως τό πρόσφορο ἀποτελεῖται ἀπό διαφόρους σπόρους, οἱ ὁποῖοι µαζεύτηκαν, ἀλέστηκαν, ζυµώθηκαν καί ἔκαναν ἕνα πράγµα, ἔτσι κατά τήν παλαιά εὐχή τοῦ προσφόρου εὐχόταν ὁ ἱερέας νά συνάξει ὁ Θεός τά διασκορπισµένα σʼ ὅλη τή γῆ παιδιά του στήν Βασιλεία Του τήν ἐπουράνια.

Η Ταπείνωση ! Το μονοπάτι για Τον Ουρανό !

«Ό­σο ει­σαι σπου­δαιος, αλ­λο τό­σο νά ει­σαι τα­πει­νός. Όταν α­νεβεις ψη­λά, ε­χεις α­νά­γκη νά πά­ρεις τά μέ­τρα σου, γιά νά μήν πέ­σεις...

Για­τί εχεις με­γά­λη ι­δέ­α γιά τόν ε­αυ­τό σου, ενω ει­σαι αν­θρω­πος, συγ­γε­νής μέ τή γη, τό ι­διο πράγ­μα μέ τή στά­κτη σέ ο­λα: καί στή φύ­ση καί στή γνώ­μη καί στήν ε­κλο­γή των πραγ­μά­των.

Σή­με­ρα ει­σαι πλού­σιος, αυ­ριο φτω­χός· σή­με­ρα υ­γι­ής, αυ­ριο αρ­ρω­στος· σή­με­ρα χα­ρού­με­νος, αυ­ριο λυ­πη­μέ­νος· σή­με­ρα δο­ξα­σμέ­νος, αυ­ριο πε­ρι­φρο­νη­μέ­νος· σή­με­ρα νέ­ος, αυ­ριο γέ­ρος.

Μή­πως κά­τι α­πό τά αν­θρώ­πι­να πα­ρα­μέ­νει στα­θε­ρό; Η μή­πως, α­ντί­θε­τα, τό κα­θε­τί μι­μει­ται τήν κί­νη­ση των πο­ταμων πού κυ­λουν; Δέν προλα­βαί­νου­με κα­λά κα­λά νά

τό δου­με, καί μας ε­γκατα­λεί­πει πιό γρή­γο­ρα α­πό τή σκιά. Για­τί λοι­πόν, αν­θρω­πέ μου, ε­χεις α­λα­ζονεί­α, ενω ει­σαι κα­πνός, μα­ταιό­τη­τα; Πράγματι, ο αν­θρω­πος ταυ­τί­ζε­ται μέ τή μα­ταιό­τη­τα.

Οι η­μέ­ρες της ζωης του ει­ναι σάν χορτάρι. Ξε­ραί­νε­ται τό χορτά­ρι καί τό αν­θος του πέ­φτει μα­ρα­μέ­νο»

«Νά ει­σαι τα­πει­νός» !

Η ταπείνωση είναι μία σκάλα με εκατομμύρια σκαλοπάτια. Το πρώτο σκαλοπάτι πατά στη γη, και το τελευταίο, ακουμπά Στον Ουρανό.

Ο πιο σίγουρος δρόμος προς τη βασίλεια των ουρανών είναι η ταπείνωση.Όταν αύτη ριζώσει στη ψυχή, θα φέρει όλες τις άλλες αρετές και την ελπίδα της σωτηρίας.

Ο 'Οσιος Θεοφάνης ο 'Εγκλειστος μας συμβουλεύει :

" Ταπείνωση θ’ αποκτήσετε κάνοντας έργα ταπεινά, σηκώνοντας αγόγγυστα κάθε προσβολή και περιφρόνηση, βάζοντας τον εαυτό σας κάτω απ’ όλους τους ανθρώπους, καλλιεργώντας μέσα σας την αυτομεμψία και αυτοεξουθένωση.
Αγάπη θ’ αποκτήσετε κάνοντας εργα αγάπης. Αυτά αρχικά απαιτούν την άσκηση βίας στη ψυχή, με τον καιρό όμως γίνονται δίχως δυσκολία, με προθυμία και ευχαρίστηση. Πρέπει να ξέρετε, πάντως, πως η αγάπη αυξάνεται φυσικά και αβίαστα μαζί με την ταπείνωση.

Γιατί οσο μειώνεται ο εγωισμός μας, τόσο φουντώνει η φλόγα της αγάπης μας στο Θεό και τον πλησίον."

 

http://odevontas.blogspot.com

Οι Χαιρετισμοί της Θεοτόκου

Ο Ακάθιστος 'Υμνος αποτελείται από 24 «οίκους» και έχει σαν ακροστιχίδα ένα από τα γράμματα του Ελληνικού Αλφαβήτου.
Επίσης έχει δυο «εφύμνια».
Οι «οίκοι» με περιττούς αριθμούς (1, 3, 5 κ.λ.π) είναι μεγαλύτεροι, αναφέρονται στο πρόσωπο της Θεοτόκου και τελειώνουν με το «χαίρε Νύμφη ανύμφευτε».
Οι «οίκοι» με άρτιους, ζυγούς αριθμούς (2, 4, 6 κλπ) είναι σύντομοι, αναφέρονται στο πρόσωπο του Χριστού (εκτός από τον τελευταίο που αναφέρεται στο πρόσωπο της Θεοτόκου) και τελειώνουν με την λέξη «Αλληλούια».

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ-ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΑΕΡΟΠΟΡΩΝ ΜΑΣ

 

Ἄρθρο τοῦ Δημήτρη Σταυρόπουλου,
Ἐφημερίδα PRESS TIME, Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2005

Ὁ πατέρας Ἰωσήφ, ἐρημίτης τοῦ Ἁγίου Ὄρους, παρακολουθεῖ τὶς ἀερομαχίες στὸ Αἰγαῖο καὶ εὐλογεῖ τοὺς πιλότους τῶν μαχητικῶν μας.

Ἀπὸ τὸ 1990 περίπου ὅλοι οἱ Ἕλληνες πιλότοι ὕστερα ἀπὸ κάθε ἐμπλοκὴ μὲ τοὺς Τούρκους πετᾶνε πάνω ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος γιὰ νὰ πάρουν τὴν εὐχὴ τοῦ σεβάσμιου γέροντα.

«Κάθε μέρα, ὅταν ἀκούω τὸν θόρυβο τῶν ἀεροπλάνων, πετιέμαι ἀπὸ τὸ κελί μου. Βγαίνω ἔξω καὶ κυματίζω τὴν ἑλληνικὴ σημαία. Δακρύζω ἀπὸ συγκίνηση, καθὼς αὐτὰ τὰ νέα παιδιὰ ἔρχονται πάντα ὕστερα ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἀποστολὴ στὸ Αἰγαῖο νὰ μὲ χαιρετίσουν καὶ νὰ τοὺς δώσω τὴν εὐχή μου».

Οδηγός επιβίωσης για επιχειρήσεις

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 24/07/2010

Όλοι σχεδόν οι οικονομολόγοι συμφωνούν ότι η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, καθώς έχει να αντιμετωπίσει προβλήματα τα οποία είναι δύσκολο να επιλυθούν. Τα προβλήματα αυτά επιδρούν και στις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Η εύρεση και ανάλυση των λόγων για τους οποίους δημιουργήθηκαν τα προβλήματα αυτά έχει περισσότερο ιστορικό ενδιαφέρον, καθώς δεν θα προσφέρει σημαντική βοήθεια στην επίλυση των λαθών, αλλά στη μη επανάληψή τους. Το ερώτημα είναι τι θα πρέπει να κάνουν οι ελληνικές επιχειρήσεις στους χαλεπούς αυτούς καιρούς.

Επειδή ορισμένοι τόλμησαν να μιλήσουν νωρίς.....

Ανοικτή Επιστολή προς τον υπουργό Οικονομικών

17 Ιαν. 2010

Αξιότιμε κύριε Υπουργέ,

Τον τελευταίο καιρό παρατηρούμε τις προσπάθειες που καταβάλετε για τη στήριξη της ελληνικής οικονομίας και την αύξηση των δημοσίων εσόδων. Πρόσφατα μας ενημερώσατε ότι τα φορολογικά έσοδα της χώρας μας, ως ποσοστό του ΑΕΠ, μειώνονται διαχρονικά και ότι το σύνολο των εσόδων από άμεσους και έμμεσους φόρους στην Ελλάδα είναι από τα χαμηλότερα στην ΕΕ. Για τον λόγο αυτόν, ανακοινώσατε τις κατευθύνσεις των φορολογικών, κυρίως, μέτρων που σκοπεύετε να πάρετε για την «ανάταξη» της ελληνικής οικονομίας. Οι προσπάθειές σας αυτές είναι αξιέπαινες, αλλά δεν έχουν κατορθώσει μέχρι στιγμής να πείσουν τους ξένους οίκους, οι οποίοι υποβαθμίζουν την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας μας. Είναι πιθανό να μην έχετε επιτύχει τα αναμενόμενα αποτελέσματα ως σήμερα για τον λόγο ότι οι οίκοι αξιολόγησης θεωρούν πως τα μέτρα που ανακοινώνετε ότι θα πάρετε είναι πολύ λίγα και πως σκοπεύετε να τα πάρετε με πολύ αργό ρυθμό. Στην περίπτωση αυτή προσέξτε μήπως εφαρμόζετε λανθασμένη συνταγή για τη νόσο του ασθενούς (δηλαδή της ελληνικής οικονομίας). Δυστυχώς δεν έχετε την πολυτέλεια να περιμένετε και να δείτε πώς θα αντιδράσει ο ασθενής. Γιατί αν περιμένετε και τελικά αποδειχθεί ότι η διάγνωσή σας δεν ήταν σωστή, ίσως τότε είναι πολύ αργά για να σωθεί ο ασθενής.

Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΣΤΑ   ΄΄ΦΡΙΚΤΑ΄΄  ΚΑΡΟΥΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ. ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΠΗΛΑΙΩΤΗ ΑΣΚΗΤΗ ΜΑΚΑΡΙΟ

Τελείωνε πιὰ τὸ προσκύνημά μας. Τὶς παραμονὲς τοῦ μισεμοῦ πῆρα τὸν ἀνήφορο μοναχός, ν' ἀνέβω στ' ἄγρια ἡσυχαστήρια, ἀνάμεσα στοὺς βράχους ἀψηλὰ ἀπάνω ἀπὸ τὴ θάλασσα, στὰ Καρούλια. Τρυπωμένοι μέσα σὲ σπηλιές, ζοῦν ἐκεῖ καὶ προσεύχουνται γιὰ τὶς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου, καθένας μακριὰ ἀπὸ τὸν ἄλλο, γιὰ νὰ μὴν ἔχουν καὶ τὴν παρηγοριὰ νὰ βλέπουν ἀνθρώπους, οἱ πιὸ ἄγριοι,οἱ πιὸ ἅγιοι ἀσκητὲς τοῦ Ἁγ. Ὄρους. Ἕνα καλαθάκι ἔχουν κρεμασμένο στὴ θάλασσα, κι οἱ βάρκες ποὺ τυχαίνει κάποτε νὰ περνοῦν ζυγώνουν καὶ ρίχνουν μέσα λίγο ψωμί, ἐλιές, ὅ,τι ἔχουν, γιὰ νὰ μὴν ἀφήσουν τοὺς ἀσκητὲς νὰ πεθάνουν τῆς πείνας. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἄγριους αὐτοὺς ἀσκητὲς τρελαίνουνται• θαρροῦν πὼς ἔκαμαν φτερά, πετοῦν ἀπάνω ἀπὸ τὸν γκρεμὸ καὶ γκρεμίζουνται• κάτω ὁ γιαλὸς εἶναι γεμάτος κόκκαλα.