Γράφει ο Δημήτρης Ι. Παπαδημόπουλος
Ἀσχολούμαστε ὅλοι τὶς τελευταῖες ἡμέρες μὲ τὰ δεινὰ ποὺ λόγῳ συγκυριῶν φαίνονται ἐντονότερα: Τὴν ἀπειλὴ παγκοσμίου πολέμου, τὴν πεῖνα, τὶς ἀρρώστιες ποὺ δὲν θὰ ἀντιμετωπίζονται λόγῳ ἔλλειψης φαρμάκων κ.λ.π.
Ἕως πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες, τὰ δεινὰ ποὺ εἴχαμε μπροστά μας καὶ μᾶς ἀπασχολοῦσαν ἦταν ἡ μικρότερη ἢ μεγαλύτερη οἰκονομικὴ δυσπραγία, τὰ ἀνίατα νοσήματα, ἡ ἀστυνόμευση σκέψης, τὰ γενετικὰ πειράματα ποὺ βάπτισαν «ἐμβόλια», ὁ κίνδυνος ἀτυχημάτων, ἡ ἐν γένει καθημερινότητα καθενὸς κ.λ.π.
Τὰ δεινὰ δὲν λείπουν ποτὲ ἀπὸ αὐτὴ τὴν πρόσκαιρη ζωή, στὴν ὁποία πάντες εἴμαστε ἐξόριστοι. Εἰδικὰ γιὰ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται κατὰ δύναμιν νὰ ἀκολουθήσουν τὸν Θεάνθρωπο Χριστό. Ὁ Ἴδιος, ἄλλωστε, διαβεβαιώνει μέσα στοὺς αἰῶνες: «... ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ἰν. Ις΄, 33).


.png)






