Ο Συγκλονιστικός υμνογραφικός διάλογος Αγγέλου και Θεοτόκου

 

(Ωδές α, γ, δ, ε, στ, ζ, η του Όρθρου της 25ης Μαρτίου)

Επιμέλεια κειμένου: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ: Σου φωνάζω με αγαλλίαση: Κλίνε το αυτί σου και πρόσεξέ με, καθώς σου αναγγέλλω τη σύλληψη από τον Θεό χωρίς σπορά· γιατί βρήκες ενώπιον του Κυρίου τέτοια χάρη, την οποία δεν βρήκε ποτέ καμία άλλη γυναίκα, Πάναγνε.

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ: Ας μου γίνει κατανοητή, Άγγελε, η δύναμη των λόγων σου. Πώς θα γίνει αυτό που είπες; Πες μου με απόλυτη σαφήνεια, πώς θα συλλάβω ενώ είμαι παρθένος κοπέλα; Και πώς θα γίνω μητέρα του Δημιουργού μου;

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ: Φαίνεται πως σκέφτεσαι ότι σου μιλώ με δόλο· και χαίρομαι βλέποντας τη δική σου προσεκτική εξασφάλιση. Έχε θάρρος, Δέσποινα· γιατί όταν το θέλει ο Θεός, πραγματοποιούνται εύκολα ακόμη και τα παράδοξα (τα θαύματα).

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ: Έχει εκλείψει πλέον ο άρχοντας από τη γενιά του Ιούδα· έφτασε λοιπόν ο καιρός κατά τον οποίο θα φανερωθεί ο Χριστός, η ελπίδα των εθνών. Εσύ όμως εξήγησέ μου, πώς θα Τον γεννήσω εγώ, αφού είμαι παρθένος;

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ: Ζητάς να μάθεις από εμένα, Παρθένε, τον τρόπο της σύλληψής σου, αλλά αυτός είναι ερμηνευτικά ανέφικτος. Το Άγιο Πνεύμα όμως, με τη δημιουργική Του δύναμη, θα σε επισκιάσει και θα το πραγματοποιήσει.

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ: Η προμήτοράς μου (η Εύα), επειδή δέχτηκε τη συμβουλή του φιδιού, εκδιώχθηκε από τη θεία απόλαυση (τον Παράδεισο)· γι’ αυτό κι εγώ φοβάμαι τον παράξενο χαιρετισμό σου, προσέχοντας μην τυχόν παρασυρθώ και σφάλω.

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ: Στάλθηκα ως παραστάτης του Θεού για να σου αναγγείλω τη θεία θέληση. Γιατί με φοβάσαι, Πανάμωμε, εμένα που σε φοβάμαι (σε σέβομαι) περισσότερο; Γιατί με διστάζεις, Δέσποινα, εμένα που σε ευλαβούμαι με σεβασμό;

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ: Έχω ακούσει για κάποια ιερή Παρθένο, που θα γεννούσε τον Εμμανουήλ, όπως προφήτευσε παλιά ο Προφήτης (Ησαΐας)· επιθυμώ όμως πολύ να μάθω, πώς η ανθρώπινη φύση θα αντέξει την ένωση με τη Θεότητα;

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ: Η βάτος (του Μωυσή), που παρέμεινε άφλεκτη παρόλο που δέχθηκε πάνω της τη φλόγα, αποκάλυψε το απόρρητο Μυστήριο που πρόκειται να συμβεί σε εσένα, Κεχαριτωμένη και ανύμφευτη Κόρη· γιατί και μετά τη γέννα, θα παραμείνεις Αγνή και Αειπάρθενος.

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ: Εσύ, Γαβριήλ, που λάμπεις από το φως του παντοκράτορα Θεού, κήρυκα της αλήθειας, πες μου με απόλυτη ειλικρίνεια: πώς, ενώ η αγνεία μου παραμένει ανέπαφη, θα γεννήσω με σάρκα τον Λόγο (του Θεού) που είναι ασώματος;

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ: Στέκομαι μπροστά σου, την Κυρία μου, με δέος όπως ένας δούλος· με φόβο, Κόρη, διστάζω τώρα να σε κοιτάξω κατάματα. Ο Λόγος του Πατρός, όπως εκείνος ευδόκησε, θα κατέβει πάνω σου σαν τη βροχή πάνω στο μαλλί των προβάτων (τον «πόκο» του Γεδεών).

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ: Δεν μπορώ να συλλάβω με τον νου μου την ακρίβεια των λόγων σου· γιατί, αν και έχουν γίνει πολλές φορές θαύματα με τη θεία δύναμη, καθώς και συμβολικά γεγονότα που προεικόνιζε ο Νόμος, ποτέ όμως μέχρι τώρα Παρθένος δεν γέννησε χωρίς τη μεσολάβηση άνδρα.

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ: Παραξενεύεσαι, Πανάμωμε, γιατί πράγματι και το θαύμα που συμβαίνει σε εσένα είναι παράδοξο. Διότι εσύ είσαι η μόνη που θα δεχθείς στα σπλάχνα σου τον Βασιλιά των πάντων για να σαρκωθεί· και εσένα προεικονίζουν οι ρήσεις και τα αινίγματα των Προφητών, καθώς και τα σύμβολα του Νόμου.

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ: Εκείνος που δεν χωράει πουθενά και είναι αόρατος σε όλους, πώς θα μπορέσει να κατοικήσει στη μήτρα μιας Παρθένου, την οποία ο ίδιος έπλασε; Και πώς θα συλλάβω εγώ τον Θεό Λόγο, που είναι συνάναρχος με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα;

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ: Ο Θεός υποσχέθηκε στον πρόγονό σου, τον Δαβίδ, ότι θα καθίσει στον θρόνο της Βασιλείας του έναν απόγονο από τους καρπούς της κοιλιάς του· εσένα, που είσαι η ομορφιά του Ιακώβ, διάλεξε ως τη μόνη λογική κατοικία Του.

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ: Ακούγοντας τη δική σου χαρμόσυνη φωνή, Γαβριήλ, έχω γεμίσει από θεϊκή ευφροσύνη· γιατί μου μηνύεις χαρά και μου αναγγέλλεις τη χαρά που δεν τελειώνει ποτέ.

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ: Σε εσένα, Θεομήτορ, έχει δοθεί η θεϊκή χαρά· σε εσένα, Θεόνυμφε, όλη η κτίση αναφωνεί το «Χαίρε»· γιατί εσύ μόνο, Αγνή, προορίστηκες από πριν να γίνεις η Μητέρα του Υιού του Θεού.

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ: Ας καταργηθεί τώρα μέσω εμού η καταδίκη της Εύας· ας αποδοθεί σήμερα μέσω εμού αυτό που οφείλεται (η λύτρωση)· ας πληρωθεί μέσω εμού στο ακέραιο το αρχαίο χρέος της ανθρωπότητας.

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ: Ο Θεός υποσχέθηκε στον προπάτορα Αβραάμ ότι μέσω των απογόνων του θα ευλογηθούν όλα τα έθνη, Αγνή· και μέσω εσένα αυτή η υπόσχεση λαμβάνει σήμερα την εκπλήρωσή της.

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ: Αναγγέλλεις το άυλο Φως, που από μεγάλη ευσπλαχνία πρόκειται να ενωθεί με την υλική σάρκα· μου απευθύνεις τώρα ένα φαιδρό Ευαγγέλιο και θεϊκά κηρύγματα, λέγοντάς μου: «Ευλογημένος, Πάναγνε, είναι ο καρπός της κοιλιάς σου».

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ: Χαίρε Δέσποινα, Παρθένε χαίρε Πάναγνε· χαίρε δοχείο του Θεού και λυχνία του φωτός· εσύ που είσαι η επάνοδος του Αδάμ και η λύτρωση της Εύας, το άγιο όρος, το περίλαμπρο αγίασμα και ο νυμφώνας της αθανασίας.

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ: Η έλευση του Παναγίου Πνεύματος άγνισε την ψυχή μου και αγίασε το σώμα μου· με μετέτρεψε σε ναό που χωράει τον Θεό, σε σκηνή στολισμένη από Εκείνον, σε έμψυχο ναό και σε αγνή Μητέρα της Ζωής.

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ: Σε βλέπω τώρα σαν μια πολύφωτη λαμπάδα και σαν παστάδα (νυφικό θάλαμο) φτιαγμένη από τον Θεό· σαν χρυσή Κιβωτό, δέξου Πανάμωμε τον Νομοθέτη, ο οποίος ευδόκησε να σώσει μέσω εσένα τη φθαρτή φύση των ανθρώπων.

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ: «Άκουσε, Κόρη Παρθένε αγνή», λέει ο Γαβριήλ, «την αιώνια και αληθινή βουλή του Υψίστου. Γίνε έτοιμη για την υποδοχή του Θεού· γιατί μέσω εσένα Εκείνος που δεν χωράει πουθενά θα συναναστραφεί με τους θνητούς. Γι’ αυτό κι εγώ φωνάζω με χαρά: Όλα τα έργα του Κυρίου, ευλογείτε τον Κύριο».

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ: «Κάθε ανθρώπινη σκέψη ηττάται», απάντησε η Παρθένος, «αναζητώντας να καταλάβει αυτά τα παράδοξα που μου λες. Χάρηκα με τα λόγια σου, αλλά φοβάμαι και μένω εκθαμβωμένη, μήπως με την απάτη με διώξεις μακριά από τον Θεό όπως την Εύα· όμως εσύ φωνάζεις: Όλα τα έργα του Κυρίου, ευλογείτε τον Κύριο».

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ: «Ιδού, η απορία σου έχει λυθεί», λέει σε αυτά ο Γαβριήλ· «διότι σωστά είπες πως το πράγμα είναι δύσκολο να εξιχνιαστεί. Πείσου λοιπόν στα λόγια των ίδιων σου των χειλέων (που αναγνώρισαν τη δυσκολία). Μην αμφιβάλλεις σαν να πρόκειται για πλάσμα της φαντασίας, αλλά πίστευε πως είναι πραγματικότητα· γιατί εγώ φωνάζω με χαρά: Όλα τα έργα του Κυρίου, ευλογείτε τον Κύριο».

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ: «Αυτός είναι ο νόμος που δόθηκε από τον Θεό στους θνητούς», λέει πάλι η άμεμπτη Κόρη, «η γέννηση να προέρχεται από την κοινή αγάπη (άνδρα και γυναίκας). Εγώ δεν γνωρίζω καθόλου τη συζυγική ηδονή. Πώς λοιπόν λες ότι θα γεννήσω; Φοβάμαι μήπως μου μιλάς με δόλο· όμως εσύ φωνάζεις: Όλα τα έργα του Κυρίου, ευλογείτε τον Κύριο».

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ: «Τα λόγια που μου λες, Σεμνή», φωνάζει πάλι ο Άγγελος, «αναφέρονται στη συνηθισμένη γέννα των θνητών ανθρώπων· εγώ όμως σου αναγγέλλω τον αληθινό Θεό. Πάνω από κάθε λόγο και νόηση, Εκείνος σαρκώνεται από εσένα, με τον τρόπο που μόνο Αυτός γνωρίζει· γι’ αυτό κι εγώ φωνάζω με χαρά: Όλα τα έργα του Κυρίου, ευλογείτε τον Κύριο».

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ: «Φαίνεσαι να είσαι κήρυκας της αλήθειας», παραδέχθηκε η Παρθένος· «διότι ήρθες ως ΑΓΓΕΛΟΣ μιας παγκόσμιας χαράς. Αφού λοιπόν καθαρίστηκα στην ψυχή από το Πνεύμα, ας γίνει σε μένα σύμφωνα με τον λόγο σου· ας κατοικήσει μέσα μου ο Θεός, προς τον Οποίο φωνάζω μαζί σου: Όλα τα έργα του Κυρίου, ευλογείτε τον Κύριο».

Πηγή: https://theomitoriko.wordpress.com