Τα δικά μας χώματα είναι ζυμωμένα με ουρανό, ραντισμένα με αγιασμό. Φυλάνε … ανώνυμους μάρτυρες, άγια λείψανα που θεραπεύουν. Τα λέμε προζύμι! που από κεί τρώνε και θα τρώνε οι επερχόμενες γενιές και θα αθανατίζονται… Οι “σωτήρες” μας δεν ξέρουν την αληθινή καταγωγή μας… είμαστε από κείνη τη γενιά των αθανάτων, που δεν πεθαίνει, όταν ενταφιάζεται! Ο ενταφιασμός μας είναι… προσμονή επερχόμενης άνοιξης… Προσδοκία ζωής αθανάτου!
Μαρίας Μουρζά
Πηγή: Ιερός Ναός Κοιμήσεως Αφιδνών
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου