Γιατί ο αναστάσιμος όρθρος και η πασχαλινή λειτουργία ψάλλονται σε τόσο γρήγορο ρυθμό; Μήπως δεν είναι σωστό ή ασέβεια;

Η μία θέση  λέει ότι υπάρχη ένα φαινόμενο που έχει λάβει μεγάλη έκταση, ως νόσος λοιμική...( εδώ) 

Ο αντίλογος

Είναι παλιά πρακτική της Εκκλησίας (ίδε διατάξεις Τριωδίου, Οδοιπορικό Αιθεριας κ.α.) να συντομεύει ακολουθίες για τον κόπο των ημερών και των πολλών αγρυπνιών. Ειδικά η Θεία Λειτουργία είναι από μόνη της και πάντα σύντομη και σε διαλογικό ύφος πλην ενίων μουσικών κομματιών και όχι τόσο μουσικώτατη και μακρόσυρτη όσο την καταντήσαμε. Πολύ λογικά λοιπόν την νύχτα της Ανάστασης είναι όλα πολύ σύντομα και τελειώνουμε νωρίτερα. Αν συνυπολογίσουμε μάλιστα ότι οι Χριστιανοί ταλαιπωρούνται από την καθημερινή προσέλευση και τις πυκνές ακολουθίες. Και μάλιστα έχει Χριστιανούς οι οποίοι δεν αφίστανται από τον ναό και την λατρεία από το βράδυ της Τυρινής!

Όποιος λοιπόν έχει ζήλο ας κάθεται να ψάλλει μέχρι το πρωί του Πάσχα, χωρίς να υπολογίζει τους άλλους και τις ανάγκες τους. Ή ακόμα καλύτερα να αγρυπνήσει με πασχαλινούς ύμνους σπίτι του, μετρά την απόλυση. Ωφέλεια είναι. Σημασία, αδελφοί, έχει η ποιότητα, η πυκνότητα, η μεστότητα και όχι το μήκος των ακολουθιών και η επιτηδευμένη μεγαλοπρέπειά τους. Το Πάσχα είναι Πάσχα είτε πεις ένα Χριστός Ανέστη, είτε ψάλλεις αγρυπνία οκτώ ωρών. Και το κυριότερο η Θεία Λειτουργία ξεπερνάει τον λειτουργό, τον χρόνο, τις μουσικές και λειτουργικές αρετές του. Είναι τελεία και χωρίς την δική μας ευσέβεια ή αδιαφορία.

Κατορθώσαμε με την συντόμευση, να κρατάμε κόσμο σε όλη την πασχαλινή Ακολουθία και να τους δώσουμε ώθηση στην Θεία Κοινωνία, η οποία είναι το αληθινό Πάσχα. Άνθρωποι οι οποίοι νόμιζαν ότι ακούγοντας ένα Χριστός Ανέστη έκαναν Πάσχα, άνοιξαν τα μάτια τους και είδαν τον πλούτο και αλήθεια. Να είστε ευγνώμονες λοιπόν και όχι επικριτικοί. Άλλωστε Παράδοση είναι το σύντομο και όχι το αργό. Τα αργά συνετέθησαν για το μήκος των Αγρυπνιών. Είναι εντελώς θέμα πρακτικότητας η ύπαρξη τους.

Και πάντα μα πάντα αυτός που προΐσταται στην σύναξη είναι υπεύθυνος για την ποιμαντική διάκριση και την ευχέρεια που του ανετέθη και αυτός δίνει τον ρυθμό, χωρίς να εξαρτάται ή να δεσμεύεται από την προτίμηση και την αρέσκεια κανενός. Ξεκάθαρα πράγματα που δεν χωράνε παρεξήγηση.

Να προσθέσω επίσης ότι σήμερα δεν ζούμε πλέον στα χωριά μας με την μια ή δυο ενορίες. Υπάρχουν πολλές επιλογές. Μοναστήρια, ενορίες, ιδρυματικοί ναοί, προσκυνήματα και επιλέγεις αυτό που σε ικανοποιεί πνευματικά και σε 'χορταίνει' ή αυτό που θεωρείς εντελώς υποκειμενικά και αφιλοσόφητα παραδοσιακότερο. Και λειτουργείσαι εκεί.

π.π. 

Πηγή: https://trelogiannis.blogspot.com