Δοξαστικὸν Ἀποστίχων
Ἑσπερινοῦ
Μεγάλης Παρασκευῆς
Ἦχος πλάγιος τοῦ α΄.
Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι.
Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Σὲ τὸν ἀναβαλλόμενον τὸ φῶς ὥσπερ ἱμάτιον,
καθελὼν Ἰωσὴφ ἀπὸ
τοῦ ξύλου σὺν Νικοδήμῳ,
καὶ θεωρήσας
νεκρόν, γυμνόν, ἄταφον,
εὐσυμπάθητον θρῆνον
ἀναλαβών, ὀδυρόμενος ἔλεγεν·
Οἴμοι, γλυκύτατε Ἰησοῦ!
ὅν πρὸ μικροῦ ὁ ἥλιος
ἐν Σταυρῷ
κρεμάμενον θεασάμενος,
ζόφον
περιεβάλλετο, καὶ ἡ γῆ τῷ φόβῳ ἐκυμαίνετο,
καὶ διεῤῥήγνυτο
Ναοῦ τὸ καταπέτασμα,
Ἀλλ’ ἰδοὺ νῦν
βλέπω σε,
δι’ ἐμὲ ἑκουσίως ὑπελθόντα
θάνατον.
Πῶς σε κηδεύσω,
Θεέ μου; ἢ πῶς σινδόσιν εἱλήσω;
ποίαις χερσὶ δὲ
προσψαύσω τὸ σὸν ἀκήρατον Σῶμα;
ἢ ποῖα ᾄσματα
μέλψω τῇ σῇ ἐξόδῳ, Οἰκτίρμον;
Μεγαλύνω τὰ Πάθη
σου, ὑμνολογῶ καὶ τὴν ταφήν σου,
σὺν τῇ Ἀναστάσει,
κραυγάζων· Κύριε, δόξα σοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου