«Ἀγαπῶ τό παιδί μου» λέει μιά μάνα καί τό παίρνει συνέχεια τηλέφωνο. Λέει ὅτι τό κάνει ἀπό ἀγάπη. «Νά δῶ τί κάνει, ποῦ εἶναι». Ἡ πραγματικότητα δέν εἶναι αὐτή. Τό κάνει διότι δέν ἀντέχει νά τῆς φύγει τό παιδί μέσα ἀπ' τά χέρια καί ν' ἀνοιχτεῖ στή δική του ζωή. «Καί μέ ποιούς εἶσαι; Καί γιατί ἀργεῖς; Καί ποιός μιλάει δίπλα σου, ποιά εἶναι αὐτή;» Πρόκειται γιάκαχυποψία κι ἀρρωστημένη σχέση. Αὐτό δέν εἶναι ἀγάπη.Ἀγάπη θά πεῖ δόσιμο, θά πεῖ «θέλω ν' ἀνοίξεις τά φτερά σου. θέλω τό καλό σου».
Ἄν ἔχεις τήν ἀληθινή ἀγάπη, θές μόνο το καλό αὐτοῦ πού ἀγαπᾶς. Κι αὐτό, ξέρεις τί κάνει τόν ἄνθρωπό σου; Νά σ' ἀγαπᾶ ἀκόμα πιό πολύ. Νά μή ξεκολλᾶ ἀπό πάνω σου. Γιατί δέν ξεκολλᾶ; Γιατί ἐσύ τόν ἀφήνεις νά ξεκολλήσει. Ὅταν ἀφήνεις κάποιον νά ξεκολλήσει ἀπό πάνω σου, δέν ξεκολλᾶ. Ὅταν τόν τραβᾶς μέ τό ζόρι, γίνεσαι ἀπωθητικός καί ἀπωθητική. Καί πετυχαίνει τό ἀντίθετο. Ἡ ἀγάπη πάει μαζί μέ τήν ἐλευθερία. «Σ' ἀγαπῶ, καί σ' ἀφήνω ἐλεύθερη, καί σ' ἀφήνω ἐλεύθερο νά κάνεις ὅ,τι θέλεις». Καί λές ἐσύ τότε: «μέ τόση ἀγάπη πού μου δείχνεις, μέ κάνεις καί σέ θέλω πιό πολύ. Διότι μέ σέβεσαι».
Ὁ Θεός αὐτό κάνει. Μᾶς σέβεται κάθε στιγμή τῆς ζωῆς μας. Καί μᾶς ἀγαπᾶ, σάν τό φῶς τοῦ ἥλιου καί σάν τή βροχή, πού πέφτει παντοῦ. Κάθε μέρα ὁ ἥλιος ἀνατέλλει γιά ὅλο τόν κόσμο ὑπενθυμίζοντας διαρκῶς τήν αἰώνια θεϊκή ἀγάπη. Ὅταν βλέπεις τόν ἥλιο νά λάμπει, εἶναι σά νά σοῦ λέει ὁ Χριστός: «Καί σήμερα πάλι σ' ἀγαπῶ καί ἅς ἤσουν ὅ,τι ἤσουν χθές. Καί σήμερά σου δίνω εὐκαιρία γιά νέες ἐπιλογές. Κι ὅταν πέφτει ἡ βροχή Μου, δέν ξεχωρίζει καλούς καί κακούς. Ὅλους τους δροσίζει. Ὅλα τα σπίτια τά ποτίζει. Ὅλα τα χωράφια. Καί τό δικό σου...».
π. Ανδρέα Κονάνου
Πηγή: Από το βιβλίο «Αγάπη για πάντα»
Πηγή: Από το βιβλίο «Αγάπη για πάντα»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου