Άγιος Προκόπιος (Όταν φανερώθηκε ο Προστάτης! )

Τα χρόνια τα αλησμόνητα  της ζήσης της . Νέα , δυνατή , όμορφη και πόσο χαμογελαστή ! Πως τα νοσταλγεί εκείνα τα χρόνια ! Μετά ήταν που δυσκόλεψαν …Δεν ήταν τότε η Μάνα με τα τρία παιδιά , αλλά η χήρα με τα ορφανούλια …Τα αναπολεί  όμως και εκείνα τα χρόνια και πόσο παραξενεύεται γι αυτό ! Μπορεί να μην είναι βέβαια και νοσταλγία …Μάλλον απορία είναι , για το πως άντεξε κατάμονη  να μεγαλώσει τα παιδιά της , πως τα κατάφερε όλα τους να τα αποκαταστήσει ,να τα δει χαρούμενα με δικές τους οικογένειες …Τώρα που τα σκέφτεται μετά από τόσο καιρό , όλο αναζητά τις μεθόδους , τους τρόπους και  τις καταστάσεις …
Τα βάζει κάτω και με τη λογική μα πάλι δεν της βγαίνουνε …Αδύνατο μου φαίνεται !  λέει και σταυροκοπιέται . Ο Θεός τα κανόνισε ! Η Παναγία με βοήθησε ! Είχα Άγιο να με προστατεύει ! Στο  γωνιαίο προσκυνητάρι με το χρυσωμένο καντήλι και τις κρεμασμένες λιγοστές εικόνες και τούτο το βράδυ είναι στραμμένη ! Προσεύχεται , παρακαλά και ευχαριστεί για την Προστασία ! Κυλήσανε τα χρόνια ! Νιώθει το τέλος να σιμώνει . Καλοστέκεται ακόμα βέβαια,  μα όσο να ναι , κάθε μέρα που φεύγει πιο κοντά την  φτάνει στο τέρμα …Ο Κύριος γνωρίζει , μα την έμαθε τόσα χρόνια η γλυκόπικρη ζωή της  να μην αφήνει εκκρεμότητες . Και έχει μια εδώ και σαράντα ολάκερα χρόνια αφημένη , ακουμπισμένη πάνω στο ψηλό προσκυνητάρι . Τυλιγμένη σε ένα μικρό πορφυρό  τσόχινο ύφασμα …

-Μην φύγεις κάτι θέλω να σου δείξω !  Θέλω να σου πω μια ιστορία πρώτα και έπειτα κάτι να σου δώσω … μου είπε .

-Ήταν ένα πρωινό καλοκαιριού  ,  γύρω στις αρχές του Ιούλη!  Ήμασταν στο  Λεωνίδιο τότε ! Εκεί υπηρετούσε ο μακαρίτης για τρία χρόνια περίπου …Διοικητής ήταν και τον αγαπούσαν πολύ γιατί τους νοιαζόταν σαν ντόπιος …

Εκείνο το πρωί χτυπάει η πόρτα …Δυο χτυπήματα βαριά , ακόμα τα θυμάμαι σαν τώρα ! Άνοιξα και ξαφνιάστηκα ! Ήταν ένας καλόγερος , ψηλός και ίσα που φαινόταν το πρόσωπό του μέσα απ το κουκούλι του … Καλημέρα του είπα , την ευχή σας πάτερ !

-Του Χριστού μας και της Παναγίας μας να έχετε και εσείς και τα παιδιά σας !   Θα ήθελα τον Ιωάννη τον σύζυγό σας !

-Είναι στην υπηρεσία ! Το μεσημέρι θα ρθει για λίγο ! Τι τον θέλετε ;

-Θέλω να του αφήσω μια ευλογία ! Αυτό εδώ… μου είπε και μου έβαλε στα χέρια μου ένα τόσο δα  δεματάκι ! Ίσα που χώραγε στις χούφτες μου . Πήγα να του φιλήσω το χέρι μα το τράβηξε απότομα …

-Να σας βάλω ένα κέρασμα πάτερ ! Μια λεμονάδα να δροσιστείτε !

Αλήθεια από πού είστε ; Από την Έλωνα έρχεστε ; ( τότε ήταν ανδρώο το μοναστήρι πάνω στο βράχο ) Γύρισε και έφυγε γρήγορα δίχως να βγάλει άλλη κουβέντα ! Δεν το είπα σε κανέναν από τότε , μόνο στον Γιάννη μόλις ήρθε σπίτι . Το χε σκοπό έλεγε , να το πάει κάποια στιγμή στην Παναγία , να το ανοίξει εκεί στον τόπο τον ιερό και να τους ευχαριστήσει μιας και πίστευε πως ο Ηγούμενος που πολύ τον αγαπούσε του στειλε το φυλαχτό …Μα δεν πρόλαβε …Λίγο ύστερα έφυγε τόσο ξαφνικά και τόσο νέος …Έτσι σαράντα χρόνια τώρα εκείνο το φυλαχτό , το μικρό αυτό δώρο στέκεται εκεί πάνω στο προσκυνητάρι δίπλα στον Σταυρωμένο και στα στέφανά μας …Και κείνος ο καλόγηρος …Δεν τον ξανάδα ποτέ μου …Σαν να κατέβηκε απ τον Ουρανό ! Ανέβα τώρα σε παρακαλώ και άνοιξέ το να δεις τι είναι! Θα πεθάνω και δεν θα προλάβω και εγώ να δω και κυρίως να σας πω γι αυτό !

Ανέβηκα στο σκαμνί και πήρα στα χέρια μου το μικρό υφασμάτινο δέμα ! Δυο κομμάτια από κόκκινη τσόχα ραμμένη με σπουδή γύρω-γύρω … Αφαίρεσα το πάνω …Στο δεύτερο  γραμμένο με μαύρο πυκνό μελάνι : ΆΓΙΟΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ .

-Αυτός ήταν ο προστάτης σου ! Δίκιο είχες τελικά ! της είπα και κείνη συγκινήθηκε !

Πήρα ένα ψαλίδι και προσεκτικά έκοψα το ράψιμο . Έκπληξη με κατέλαβε ! Μέσα τυλιγμένο σε άλλο λευκό υφάδι πολλές φορές , ένα οστό σε σχήμα καρυδιού !  Λείψανο του Αγίου Προκοπίου !

- Θεέ μου ! είπα δυνατά  . Σαράντα χρόνια κρυμμένος και σήμερα φανερώνεται μπροστά μας ! Το κατασπαστήκαμε και οι δυο ! Λίγες μέρες αργότερα στην Εκκλησία των  Αγίων  Κωνσταντίνου και Ελένης , ο παπά –Γιώργης και αυτός συγκινημένος φορώντας το πετραχήλι του , το απέθεσε με ευλάβεια πάνω στην Αγία Τράπεζα , το λιβάνισε πολλές φορές και έπειτα  αφού το ασπάστηκε  , το τοποθέτησε μέσα σε μεγάλη λειψανοθήκη μαζί με άλλα λείψανα Αγίων .

-Ξέρεις , μου είπε , μόλις τελείωσε η Αγιογράφηση του Αγίου μπροστά απ την Λιτή ! Θα τον τιμάμε κάθε χρόνο στις 8 Ιουλίου με αρτοκλασία και πανυγηράκι ! Θεία πρόνοια !

-Αν είναι ευλογημένο παππούλη , θα ήθελα να έχω τρία μικρά τμήματα από το λείψανο ! Ένα για την Κυρά –Αγγελικούλα , ένα για μένα και ένα για τον Παναγιώτη τον Μεσολογγίτη που τόσο πολύ τον αγαπά τον Άγιο !

-Να ναι ευλογημένο ! είπε και έτσι έγινε ! Έσταξε καθαρό κερί και πάνω έβαλε με προσοχή τρία τεμάχια από το ιερό λείψανο!

Πέρασε καιρός από τότε . 

Ο Άγιος Προκόπιος συνεχίζει να προστατεύει αθόρυβα το σπίτι μας ! Ήσυχα , ταπεινά δίχως να αξιώνει το παραμικρό . Αρχοντικός και γενναίος όπως έζησε . Κρυστάλλινος και θαρραλέος . Αγέρωχα φροντίζει και παρηγορεί σκορπώντας πίστη και υπομονές σε όσους ο Κύριος στεφανώνει προετοιμάζοντάς τους με τρόπο ανερμήνευτο  την οδό του Παραδείσου . Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ημέρα που φανερώθηκε ο Προστάτης …Πλησίαζε η γιορτή του , στις 8 του Αλωνάρη …Μεγάλη του η χάρη !

Νώντας Σκοπετέας

Αληθινή Ιστορία 

Απόσπασμα από την εκπομπή με τίτλο :

Την μέρα που φανερώθηκε ο Προστάτης ( Άγιος Προκόπιος )

ΠΗΓΗ