Τους ίδιους τους γέροντες εν πρώτοις, που βλέπουν να τους εγκαταλείπουν σιγά-σιγά οι σωματικές τους δυνάμεις, να μη μπορούν να φροντίσουν πλέον για τον εαυτό τους και να έχουν ανάγκη από τη βοήθεια άλλων, των παιδιών τους ή του ευρύτερου συγγενικού τους περιβάλλοντος.
Βιώνουν συγχρόνως τα γηρατειά ως προσέγγιση προς το τέλος της επίγειας ζωής. Είναι λοιπόν ευνόητο ότι και η σωματική αδυναμία και εξασθένηση, αλλά και η συναίσθηση ότι σε λίγο πλησιάζει ο θάνατος, για όσους μάλιστα δεν πιστεύουν σε μεταθανάτια ζωή και ύπαρξη, δημιουργούν οξύτατο υπαρξιακό πρόβλημα, που προκαλεί πολλές φορές θλίψη και απογοήτευση.
Με το μεγάλο λοιπόν αυτό υπαρξιακό και κοινωνικό πρόβλημα ασχολούμαστε στο μελέτημα αυτό παρουσιάζοντας τις παραδοσιακές ελληνικές θέσεις, που δυστυχώς αρχίζουν να εγκαταλείπονται.
Τις απόψεις αυτές τις ανακοινώσαμε ως εισήγηση στο 3ο Συνέδριο Γηριατρικής και Γεροντολογίας, που οργάνωσε η Γηριατρική και Γεροντολογική Εταιρεία Βορείου Ελλάδος στο Συνεδριακό Κέντρο της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης από 10-12 Φεβρουαρίου 1995 στη Θεσσαλονίκη με θέμα: «Σύγχρονα ιατροκοινωνικά προβλήματα της τρίτης ηλικίας». Η δική μας εισήγηση είχε εκεί ως τίτλο: «Η αντιμετώπιση του Γήρατος από την Εκκλησία».
(Πρωτοπρ.
Θεόδωρος Ζήσης, Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης)
Πηγή: Ι.Μ. Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου. "Τα γηρατειά: Ένα μεγάλο υπαρξιακό και κοινωνικό πρόβλημα", Σειρά "Καιρός", Θέματα Εκκλ. Επικαιρότητος, Εκδόσεις "Βρυέννιος"
Πηγή: Ι.Μ. Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου. "Τα γηρατειά: Ένα μεγάλο υπαρξιακό και κοινωνικό πρόβλημα", Σειρά "Καιρός", Θέματα Εκκλ. Επικαιρότητος, Εκδόσεις "Βρυέννιος"
ΠΗΓΗ : agioritis.pblogs.gr - www.agioritikovima.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου